๓. กายนิพพินทชาดก เล่ม ๒๗

ผุฏฺฐสฺส เม อญฺญตเรน พฺยาธินา

โรเคน พาฬฺหํ ทุขิตสฺส รุปฺปโต

ปริสุสฺสติ ขิปฺปมิทํ กเฬวรํ

ปุปฺผํ ยถา ปํสุนิ อาตเป กตํ ฯ

เมื่อเราถูกโรคอย่างหนึ่งถูกต้อง ได้เสวยทุกขเวทนาอย่างสาหัส อันทุกข์เวทนาเบียดเบียนอยู่ ร่างกายนี้ก็ซูบผอมลงอย่างรวดเร็ว ดุจดอกไม้ที่ทิ้งตากแดดไว้ที่ทราย ฉะนั้น.

อชญฺญํ ชญฺญสงฺขาตํ อสุจึ สุจิสมฺมตํ

นานากุณปปริปูรํ ชญฺญรูปํ อปสฺสโต ฯ

๑ สี. ยุ. ภินฺโน ว ฯ ๒ สี. ยุ. พาราณสฺสํ ฯ ๓ สี. ยุ. นิวาริโก ฯ ๔ ม.

สุผสฺสา ฯ ๕ สี. สุผสฺสา มจฺฉมิจฺฉติ ฯ ๖ สี. ยุ. ... มกรึ ฯ

รูปร่างอันไม่น่าพอใจถึงการนับว่า น่าพอใจ ที่ไม่สะอาดสมมติว่า เป็นของสะอาด เต็มด้วยซากศพต่างๆ ปรากฏแก่คนพาลผู้ไม่พิจารณาเห็นว่าเป็นของน่าพอใจ.

ธิรตฺถุมํ อาตุรํ ปูติกายํ

ชิคุจฺฉิยํ อสุจึ พฺยาธิธมฺมํ

ยตฺถปฺปมตฺตา อธิมุจฺฉิตา ปชา

หาเปนฺติ มคฺคํ สุคตูปปตฺติยาติ ฯ

กายนิพฺพินฺทชาตกํ ตติยํ ฯ

น่าติเตียนกายอันเปื่อยเน่า กระสับกระส่าย น่าเกลียด ไม่สะอาด มีความป่วยไข้เป็นธรรมดา เป็นที่ๆ หมู่สัตว์ผู้ประมาทหมกมุ่นอยู่ ย่อมยังหนทางเพื่อความเข้าถึงสุคติให้เสื่อมไป.

จบ กายนิพพินทชาดกที่ ๓.