๙. ธัมมัทธชชาดก เล่ม ๒๗

ธมฺมํ จรถ ญาตโย ธมฺมํ จรถ ภทฺท โว ๑

ธมฺมจารี สุขํ เสติ อสฺมึ โลเก ปรมฺหิ จ ฯ

ดูกรญาติทั้งหลาย ท่านทั้งหลายจงประพฤติธรรม ท่านทั้งหลายจงประพฤติธรรมอยู่เสมอๆ เถิด ความเจริญจะมีแก่ท่านทั้งหลาย ผู้ประพฤติธรรม ย่อมอยู่เป็นสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า.

ภทฺทโก วตายํ ปกฺขี ทิโช ปรมธมฺมิโก

เอกปาเทน ติฏฺฐนฺโต ธมฺมเมวานุสาสติ ฯ

กาตัวนี้เจริญดีจริงหนอ ประพฤติธรรมอย่างสูง ยืนอยู่ด้วยเท้าข้างเดียวย่อมพร่ำสอนแต่ธรรมเท่านั้นแก่พวกเรา.

นาสฺส สีลํ วิชานาถ อนญฺญาย ปสํสถ

ภุตฺวา อณฺฑญฺจ ฉาเป จ ๒ ธมฺโม ธมฺโมติ ภาสติ ฯ

ท่านทั้งหลายไม่รู้จักปกติของมัน จึงพากันสรรเสริญเพราะความไม่รู้เท่าทัน มันกินไข่และลูกนกแล้วก็ร้องว่า ธัมโม ธัมโม.

อญฺญํ ภณติ วาจาย อญฺญํ กาเยน กุพฺพติ

วาจาย โน จ กาเยน น ตํ ธมฺมํ อธิฏฺฐิโต ฯ

กาตัวนี้พูดด้วยวาจาเป็นอย่างหนึ่ง กระทำด้วยกายเป็นอย่างหนึ่ง ประพฤติธรรมเพียงวาจา แต่ไม่กระทำด้วยกาย เพราะฉะนั้น มันไม่ได้ตั้งอยู่ในธรรมเลย.

* วาจาย สขิโล โหติ มโนปวิทุคฺโค สิยา

ปฏิจฺฉนฺโน กูปสฺสโย กณฺหสปฺโปว ธมฺมทฺธโช

คามนิคมาสุ สาธุ สมฺมโต ทุชฺชาโน อยํ

ปุริเสน พาลิเสน * ฯ

๑ ม. ภทฺทํ โว ฯ ๒ ม. ยุ. โปตญฺจ ฯ * สี. ม. เอวํ ทิสฺสติ

วาจาย สขิโล มโนวิทุคฺโค

ฉนฺโน กุปสฺสโยว กณฺหสปฺโป

ธมฺมทฺธโช คามนิคมาสุ สาธุ

ทุชฺชาโน ปุริเสน พาลิเสน ฯ

กานี้เป็นสัตว์มีถ้อยคำอ่อนหวาน มีใจรู้ได้ยาก เปรียบเหมือนงูเห่าปกปิดร่างกายด้วยปล่อง หรือเปรียบเหมือนคนผู้เอาธรรมบังหน้า คนโง่ไม่รู้จริงพากันยกย่องว่า เป็นคนดีในหมู่บ้านและในนิคม ฉะนั้น.

อิมํ ตุณฺเฑหิ ปกฺเขหิ ปาทา จิมํ วิเหฐถ ๑

ฉวํ หิมํ วินาเสถ นายํ สํวาสนารโหติ ฯ

ธมฺมทฺธชชาตกํ นวมํ ฯ

ท่านทั้งหลายจงช่วยกันประหารกาลามกตัวนี้ ด้วยจะงอยปาก ด้วยปีกและด้วยเท้าให้มันพินาศไป กาตัวนี้ไม่ควรจะอยู่ร่วมกับพวกเรา.

จบ ธัมมัทธชชาดกที่ ๙.