๕. อันตชาดก เล่ม ๒๗

อุสภสฺเสว เต ขนฺโธ สีหสฺเสว วิชมฺภิตํ

มิคราช นโม ตยตฺถุ อปิ กิญฺจิ ลภามเส ฯ

ข้าแต่พระยาเนื้อ ร่างกายของท่านเหมือนของโคอุสุภราช ความองอาจของท่านเหมือนของสีหราช ข้าพเจ้าขอนอบน้อมแด่ท่าน ทำอย่างไรข้าพเจ้าจึงจักได้อาหารสักหน่อย?

กุลปุตฺโต ปชานาติ กุลปุตฺตํ ๒ ปสํสิตุํ

มยูรคีวสงฺกาส อิโต ปริยาหิ วายส ฯ

๑-๒ สี. ยุ. กุลปุตฺเต ฯ

กุลบุตรย่อมรู้จักสรรเสริญกุลบุตร ดูกรกาผู้มีสร้อยคองามดุจนกยูงเชิญท่านลงจากต้นละหุ่งมากินเนื้อให้สบายเถิด.

มิคานํ โกฏฺฐโก ๑ อนฺโต ปกฺขีนํ ปน วายโส

เอรณฺโฑ อนฺโต รุกฺขานํ ตโย อนฺตา สมาคตาติ ฯ

อนฺตชาตกํ ปญฺจมํ ฯ

บรรดามฤคชาติทั้งหลาย สุนัขจิ้งจอกเป็นเลวที่สุด บรรดาปักษีทั้งหลายกาเป็นเลวที่สุด บรรดารุกขชาติทั้งหลาย ต้นละหุ่งเป็นเลวที่สุด ที่สุด ๓ประเภทมารวมกันเอง.

จบ อันตชาดกที่ ๕.