พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · สิคาลวรรค
๑. สัพพทาฐิชาดก เล่ม ๒๗
Text layerBuddha’s wordsItems ๓๓๒–๓๓๓ (Royal Thai)1/10 in สิคาลวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
๑๐ สิคาลวคฺโค
๑ สพฺพทาฐิชาตกํ
๑๐. สิคาลวรรค
๑. สัพพทาฐิชาดก
ผู้มีบริวารมากเป็นใหญ่ได้
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต สิคาลวรรค สัพพทาฐิชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 57 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
สิคาโล มานถทฺโธ จ ปริวาเรน อตฺถิโก
ปาปุณิ มหตึ ภูมึ ราชาสิ สพฺพทาฐินํ ฯ9
สุนัขจิ้งจอกกระด้างด้วยมานะ มีความต้องการด้วยบริวาร ได้บรรลุถึงสมบัติใหญ่ ได้เป็นราชาแห่งสัตว์มีเขี้ยวงาทั้งปวง ฉันใด.
เอวเมว มนุสฺเสสุ โย โหติ ปริวารวา
โส หิ ตตฺถ มหา โหติ สิคาโล วิย ทาฐินนฺติ ฯ
สพฺพทาฐิชาตกํ ปฐมํ ฯ
___________
๑ สี. อยํ ปจฺฉิมคาถา น ทิสฺสติ ฯ
ในหมู่มนุษย์ ผู้ใดมีบริวารมาก ผู้นั้นชื่อว่า เป็นใหญ่ในบริวารเหล่านั้นดุจสุนัขจิ้งจอกได้เป็นใหญ่กว่าสัตว์มีเขี้ยวงา ฉะนั้น.
จบ สัพพทาฐิชาดกที่ ๑.
End of ๑. สัพพทาฐิชาดก