๓. กุนตินีชาดก เล่ม ๒๗

อวสิมฺห ตวาคาเร นิจฺจํ สกฺกตปูชิตา

ตฺวเมวทานิมกริ หนฺท ราช วชามหํ ฯ

หม่อมฉันได้อาศัย อยู่ในพระราชนิเวศของพระองค์ พระองค์ทรงอุปถัมภ์บำรุงมาเป็นอย่างดีมิได้ขาด มาบัดนี้ พระองค์ผู้เดียวได้ก่อเหตุขึ้น ข้าแต่พระราชา มิฉะนั้น หม่อมฉันจะขอทูลลาไปป่าหิมพานต์.

โย เว กเต ปฏิกเต กิพฺพิเส ปฏิกิพฺพิเส

เอวนฺตํ สมฺมติ ๑ เวรํ วส กุนฺตินิ มา คมา ฯ

ผู้ใดแล เมื่อคนอื่นทำกรรมอันชั่วร้ายให้แก่ตนแล้ว และตนก็ได้ทำตอบแทนแล้ว ย่อมรู้สึกได้ว่า เราได้ทำตอบแก่เขาแล้ว เวรของผู้นั้น ย่อมสงบไปด้วยอาการเพียงเท่านี้ ดูกรนางนกกระเรียน ท่านจงอยู่ก่อนเถิดอย่าเพิ่งไปเลย.

น กตสฺส จ กตฺตา จ มิตฺติ ๒ สนฺธิยเต ๓ ปุน

หทยํ นานุชานาติ คจฺฉญฺเญว รเถสภ ฯ

มิตรภาพของผู้ที่ถูกทำร้ายกับผู้ที่ทำร้าย ย่อมเชื่อมกันไม่ติดอีก ใจของหม่อมฉันไม่ยอมให้อยู่ ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐ เพราะเหตุนั้นหม่อมฉันขอทูลลาไป.

กตสฺส เจว กตฺตา จ มิตฺติ ๒ สนฺธิยเต ๓ ปุน

ธีรานํ โน จ พาลานํ วส กุนฺตินิ มา คมาติ ฯ

กุนฺตินีชาตกํ ตติยํ ฯ

มิตรภาพของผู้ที่ถูกทำร้ายกับผู้ที่ทำร้าย ย่อมกลับเชื่อมติดกันได้อีกเฉพาะพวกบัณฑิตด้วยกัน ย่อมเชื่อมกันไม่ติดอีก เฉพาะพวกชนพาลดูกรนางนกกระเรียน ท่านจงอยู่ก่อนเถิด อย่าเพิ่งไปเลย.

จบ กุนตินีชาดกที่ ๓.