๖. สาลุกชาดก เล่ม ๒๗

มา สาลุกสฺส ปิหยิ อาตุรนฺนานิ ภุญฺชติ

อปฺโปสฺสุกฺโก ภุสํ ขาท เอตํ ทีฆายุลกฺขณํ ฯ

ท่านอย่าปรารถนาอาหารอย่างหมูชื่อสาลุกะเลย เพราะว่า หมูชื่อว่าสาลุกะนี้ บริโภคอาหารเป็นเครื่องเดือดร้อน ท่านจงเป็นผู้มีความขวนขวายน้อย เคี้ยวกินแต่ข้าวลีบนี้เถิด นี้เป็นลักษณะแห่งความอายุยืน.

อิทานิ โส อิธาคนฺตฺวา อติถิ ๒ ยุตฺตเสวโก

อถ ทกฺขสิ สาลุกํ สยนฺตํ มูสลุตฺตรํ ฯ

๑ สี. ยุ. ยาว ยาว นิฆํสาม ฯ ๒ ม. อติถี ฯ

ในไม่ช้า ราชบุรุษผู้มีบริวารมากนั้น ก็จะเป็นแขกมาประชุมกัน ณสถานที่นี้ ในกาลนั้น ท่านก็จะได้เห็นหมูสาลุกะตัวนี้ อันเจ้าของให้ทุบด้วยไม้ฆ้อนนอนตายอยู่.

วิกนฺตํ สูกรํ ทิสฺวา สยนฺตํ มูสลุตฺตรํ

ชรคฺควา อจินฺเตสุํ วรมฺหากํ ภุสามิวาติ ฯ

สาลุกชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ

วัวชราทั้งสองตัว พอเห็นหมูสาลุกะผู้กล้าหาญ อันเจ้าของให้ทุบด้วยไม้ฆ้อนนอนตายอยู่ ก็คิดร่วมกันว่า ข้าวลีบเท่านั้น เป็นอาหารอย่างสูงสุดของเรา.

จบ สาลุกชาดกที่ ๖.