๖. เกสวชาดก เล่ม ๒๗

มนุสฺสินฺทํ ชหิตฺวาน สพฺพกามสมิทฺธินํ

กถํ นุ ภควา เกสิ กปฺปสฺส รมติ อสฺสเม ฯ

เป็นอย่างไรหนอ เกสวะดาบสผู้ควรบูชาของข้าพเจ้าทั้งหลายจึงละความเป็นพระเจ้าพาราณสีผู้เป็นจอมมนุษย์ ซึ่งสามารถให้สำเร็จประสงค์ทุกอย่างทุกประการ แล้วมายินดีอยู่ในอาศรมของกัปปดาบส?

สาธูนิ ๑ รมณียานิ สนฺติ วกฺขา ๒ มโนรมา

สุภาสิตานิ กปฺปสฺส นารท รมยนฺติ มํ ฯ

ดูกรนารทอำมาตย์ หมู่ไม้อันน่ารื่นรมย์ใจ มีอยู่ ถ้อยคำของกัปปดาบสเป็นสุภาษิต ไพเราะ น่ารื่นรมย์ใจ ยังอาตมาให้ยินดี.

สาลีนํ โอทนํ ภุญฺเช สุจิมํสูปเสจนํ

กถํ สามากนิวารํ ๓ อโลณํ ฉาทยนฺติ ตํ ฯ

พระคุณเจ้าบริโภคข้าวสุกสาลีที่ปรุงด้วยเนื้อสะอาด ไฉนข้าวฟ่างและลูกเดือยอันหารสมิได้เลย จึงทำให้พระคุณเจ้ายินดีได้เล่า.

สาธธ วา ยทิวาสาธธ ๔ อปฺปํ วา ยทิวา พหุํ

วิสฺสตฺโถ ยตฺถ ภุญฺเชยฺย วิสฺสาสปรมา รสาติ ฯ

เกสวชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ

ของบริโภคจะดีหรือไม่ดีก็ตาม จะน้อยหรือมากก็ตาม บุคคลใดคุ้นเคยกันแล้ว จะพึงบริโภค ณ ที่ใด การบริโภค ณ ที่นั้นแหละดี เพราะรสทั้งหลาย มีความคุ้นเคยกันเป็นยอดเยี่ยม.

จบ เกสวชาดกที่ ๖.