๗. ปลาสชาดก เล่ม ๒๗

อเจตนํ พฺราหฺมณ อสฺสุณนฺตํ

ชาโน อชานนฺตมิมํ ปลาสํ

อารทฺธวีริโย ธุวมปฺปมตฺโต

สุขเสยฺยํ ปุจฺฉสิ กิสฺส เหตุ ฯ

๑ ม. ผวชฺโฌ ฯ ๒ ยุ. เต ฯ ๓ ม. อุฑฺฑยฺหเต ฯ

ดูกรพราหมณ์ ท่านก็รู้ว่า ต้นทองกวาวนี้ ไม่มีจิต ไม่ได้ยินเสียงอะไรและไม่รู้สึกอะไรเลย เพราะเหตุไร ท่านจึงเพียรพยายาม มิได้มีความประมาท ถามถึงสุขไสยาอยู่เสมอมา.

ทูเร สุโต เจว พฺรหา จ รุกฺโข

เทเส ฐิโต ภูตนิวาสรูโป

ตสฺมา นมสฺสามิ อิมํ ปลาสํ

เย เจตฺถ ภูตา เต ๑ ธนสฺส เหตุ ฯ

ต้นทองกวาวต้นใหญ่ ปรากฏไปในที่ไกล ตั้งอยู่ในภูมิประเทศราบเรียบเป็นที่อยู่อาศัยของทวยเทพ เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงนอบน้อมต้นทองกวาวนี้ และเทพเจ้าผู้สิงอยู่ที่ต้นไม้นี้ด้วย เพราะเหตุแห่งทรัพย์.

โส เต กริสฺสามิ ยถานุภาวํ

กตญฺญุตํ พฺราหฺมณ เปกฺขมาโน

กถํ หิ อาคมฺม สตํ สกาเส

โมฆา ๒ เต อสฺสุ ปริผนฺทิตานิ ฯ

ดูกรพราหมณ์ ข้าพเจ้ามาเพ่งถึงความกตัญญูที่มีอยู่ในตน จักทำทดแทนคุณท่านตามสติกำลัง ความดิ้นรนของท่านผู้มาถึงสำนักของสัตบุรุษทั้งหลาย ไฉนจักเปล่าจากประโยชน์เล่า.

โย ตินฺทุรุกฺขสฺส ๓ ปโร ปิลกฺโข ๔

ปริวาริโต ปุพฺพยญฺโญ อุฬาโร

ตสฺเสว มูลสฺมิ นิธิ นิขาโต

อทายาโท คจฺฉ นํ อุทฺธราหีติ ฯ

ปลาสชาตกํ สตฺตมํ ฯ

ไม้เลียบต้นใด ตั้งล้อมรอบอยู่เบื้องหน้าต้นมะพลับ มหาชนเคยบูชายัญกันมาแต่ก่อน เป็นต้นไม้ใหญ่ ขุมทรัพย์เขาฝังไว้ที่โคนต้นไม้เลียบนั้นแลไม่มีเจ้าของ ท่านจงไปขุดเอาทรัพย์นั้นเถิด.

จบ ปลาสชาดกที่ ๗.