๔. ปุณณนทีชาดก เล่ม ๒๗

ปุณฺณํ นทึ เยน จ เปยฺยมาหุ

ชาตํ ยวํ เยน จ คุยฺหมาหุ

ทูรํ คตํ เยน จ อวฺหยนฺติ

โส ตฺยาภโต หนฺท จ ภุญฺช พฺราหฺมณ ฯ

๑ ม. กุรุชาตกํ ฯ ๒ ม. กุรุราชาติ ฯ ๓ ยุ. รฏฺเฐน ฯ

ชนทั้งหลายพึงพูดถึงแม่น้ำที่เต็มแล้วว่า กาดื่มกินได้ก็ดี พูดถึงข้าวกล้าที่เกิดแล้วว่า กาซ่อนอยู่ได้ก็ดี พูดถึงบุคคลที่รักกันไปสู่ที่ไกลว่า จะกลับมาถึงเพราะกาบอกข่าวก็ดี กานั้น เรานำมาให้ท่านแล้ว ขอเชิญบริโภคเนื้อกานั้นเถิด ท่านพราหมณ์.

ยโต มํ สรตี ราชา วายสมฺปิ ปเหตเว

หํสา โกญฺจา มยูรา จ อสติเยว ปาปิยาติ ฯ

ปุณฺณนทีชาตกํ จตุตฺถํ ฯ

คราวใด พระราชาทรงระลึกถึงเรา เพื่อจะส่งเนื้อกาให้เรา คราวนั้นเนื้อหงส์ก็ดี เนื้อนกกะเรียนก็ดี เนื้อนกยูงก็ดี เป็นของที่เรานำไปถวายแล้ว การไม่ระลึกถึงเสียเลย เป็นความเลวทราม.

จบ ปุณณนทีชาดกที่ ๔.