๖. วกุลปุปผิยเถราปทาน

|๒๒๘.๒๙| นารโท อิติ เม นามํ กสฺสโป อิติ มํ วิทู อทฺทสํ สมณานคฺคํ วิปสฺสึ เทวสกฺกตํ ฯ |๒๒๘.๓๐| อนุพฺยญฺชนธรํ พุทฺธํ อาหุตีนํ ปฏิคฺคหํ วกุลปุปฺผํ ปคฺคยฺห พุทฺธสฺส อภิโรปยึ ฯ |๒๒๘.๓๑| เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ |๒๒๘.๓๒| จตุสตฺตติโต กปฺเป โรมโส นาม ขตฺติโย อามุตฺตมาลาภรโณ สโยคฺคพลวาหโน ฯ |๒๒๘.๓๓| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา วกุลปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ วกุลปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ชนทั้งหลายรู้จักชื่อเราว่านารทะ รู้จักเราว่ากัสสปะ เราได้เห็นพระพุทธ- เจ้านามว่าวิปัสสี ผู้เลิศกว่าบรรดาสมณะ อันเทวดาสักการะ ทรงไว้ซึ่ง อนุพยัญชนะ สมควรรับเครื่องบูชา เราถือเอาดอกพิกุลไปบูชาแด่พระ- พุทธเจ้า ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา ในกัลปที่ ๗๔ แต่กัลปนี้ ได้มีพระมหากษัตริย์พระนามว่าโรมสะ ทรงสวมพวง ดอกไม้เป็นอาภรณ์ มียาน พล และพาหนะพรั่งพร้อม คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระวกุลปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ วกุลปุปผิยเถราปทาน.