๖. โปตถทายกเถราปทาน (๒๗๖) เล่ม ๓๒

สตฺถารํ ธมฺมมารพฺภ สงฺฆญฺจาปิ มเหสิโน ๒

โปตฺถทานํ มยา ทินฺนํ ทกฺขิเณยฺเย อนุตฺตเร ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ โปตฺถทานสฺสิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา โปตฺถทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

โปตฺถทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. เอกญฺชลิโก ฯ ๒ ม. มเหสินํ ฯ

เราปรารภพระศาสดา พระธรรม และพระสงฆ์ ถวายผ้าเปลือกไม้ แด่พระผู้มีพระภาค ผู้แสวงหาคุณอันใหญ่หลวง เป็นทักขิเณยบุคคลผู้เลิศในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้ทำกรรมใด ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายผ้าเปลือกไม้ คุณวิเศษเหล่านี้ คือปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระโปตถทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ โปตถทายกเถราปทาน.