๔. เกสรปุปผิยเถราปทาน (๓๖๔) เล่ม ๓๒

วิชฺชาธโร ตทา อาสึ หิมวนฺตมฺหิ ปพฺพเต

อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ จงฺกมนฺตํ มหายสํ ฯ

ตีณิ เกสรปุปฺผานิ สีเส กตฺวานหํ ตทา

อุปสงฺกมฺม สมฺพุทฺธํ เวสฺสภุํ อภิปูชยึ ฯ

เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เกสรปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

เกสรปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ปญฺจมํ องฺโกลปุปฺผิยตฺเถราปทานํ (๓๖๕)

ในกาลนั้น เราเป็นวิทยาธรอยู่ที่ภูเขาหิมวันต์ ได้พบพระพุทธเจ้า ผู้ปราศจากกิเลสธุลี มียศมาก กำลังเสด็จจงกรมอยู่ ในกาลนั้น เราวางดอกบัว๓ ดอกไว้บนศีรษะ แล้วเข้าไปเฝ้าพระสัมพุทธเจ้า พระนามว่าเวสสภู แล้วได้บูชา ในกัลปที่ ๓๑ แต่กัลปนี้ เราได้ทำกรรมใด ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา คุณวิเศษเหล่านี้คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้วพระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระเกสรปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ เกสรปุปผิยเถราปทาน.