๑. มันทารวิยเถราปทาน (๓๖๑) เล่ม ๓๒

ตาวตึสา อิธาคนฺตฺวา มงฺคโล นาม มาณโว

มนฺทารวํ คเหตฺวาน วิปสฺสิสฺส มเหสิโน ฯ

สมาธินา นิสินฺนสฺส มตฺถเก ธารยึ อหํ

สตฺตาหํ ธารยิตฺวาน เทวโลกํ ปุนาคมึ ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ พุทฺธํ ๑ อภิปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา มนฺทารวิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

มนฺทารวิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ทุติยํ กกฺการุปุปฺผิยตฺเถราปทานํ (๓๖๒)

เรา (แปลงเพศ) เป็นมาณพ ชื่อมงคล จากภพดุสิตมาในมนุษย์โลกนี้ถือเอาดอกมนทารพมากั้นแดดลมไว้เหนือพระเศียรแห่งพระพุทธเจ้า พระนามว่าวิปัสสี ผู้แสวงหาคุณใหญ่ ประทับนั่งสมาธิอยู่ เรากั้นอยู่ตลอด๗ วันแล้ว กลับมาสู่เทวโลก ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลยนี้เป็นผลแห่งพุทธบูชาคุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระมันทารวิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ มันทารวิยเถราปทาน.