๔. ทีปทายกเถราปทาน (๒๖๔) เล่ม ๓๒

เทวภูโต อหํ สนฺโต โอรุยฺห ปฐวึ ตทา

ปทีเป ปญฺจ ปาทาสึ ปสนฺโน เสหิ ปาณิหิ ฯ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ทีปมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ทีปทานสฺสิทํ ผลํ ฯ

ปญฺจปญฺญาสเก กปฺเป เอโก อาสึ มหีปติ|

สมนฺตจกฺขุ นาเมน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ทีปทายโก ๑ เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ทีปทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ปญฺจมํ วิฬาลิทายกตฺเถราปทานํ (๒๖๕)

๑ ม. ปทีปทายโก ฯ ยุ. อรณทีปิโย ฯ

ในกาลนั้น เราเป็นเทพบุตร ลงมาสู่แผ่นดิน มีใจเลื่อมใสได้ถวายประทีป๕ ดวง ด้วยมือทั้งสองของตน ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้ถวายประทีปใด ในกาลนั้น ด้วยการถวายประทีปนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายประทีป ในกัลปที่ ๕๕ แต่กัลปนี้ เราได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระองค์หนึ่ง เป็นใหญ่ในแผ่นดิน มีนามว่าสมันตจักขุ มีพลมากคุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระทีปทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ทีปทายกเถราปทาน