๓. ปายาสทายกเถราปทาน (๑๒๓) เล่ม ๓๒

สุวณฺณวณฺณํ สมฺพุทฺธํ พตฺตึสวรลกฺขณํ ๑

ปวนา อภินิกฺขนฺตํ ภิกฺขุสงฺฆปุรกฺขตํ ฯ

สหตฺถา ๒ กํสปาฏิยา วฑฺเฒตฺวา ปายาสํ อหํ

อาหุตึ ยิฏฺฐุกาโม โส อคมึ สมฺพลึ อหํ ๓ ฯ

ภควา ตมฺหิ สมเย โลกเชฏฺโฐ นราสโภ

จงฺกมํ สุสมารุโฬฺห อมฺพเร อนิลายเน ฯ

ตญฺจ อจฺฉริยํ ทิสฺวา อพฺภูตํ โลมหํสนํ

ฐปยิตฺวา กํสปาฏึ วิปสฺสี อภิวาทยึ ฯ

ตุวํ พุทฺโธสิ ๔ สพฺพญฺญู สเทวเก สมานุเส

อนุกมฺปํ อุปาทาย ปฏิคฺคณฺห มหามุนิ ฯ

ปฏิคฺคณฺหาสิ ภควา สพฺพญฺญู โลกนายโก

มม สงฺกปฺปมญฺญาย สตฺถา โลเก อนุตฺตโร ๕ ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ทานมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปายาสสฺส อิทํ ผลํ ฯ

เอกตาฬีสิโต กปฺเป พุทฺโธ นามาสิ ขตฺติโย

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปายาสทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ปายาสทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. สุวณฺณวณฺโณ สมฺพุทฺโธ ฯเปฯ ภิกฺขุ สงฺฆปุรกฺขโต ฯ ๒ ม. มหจฺจา ฯ

๓ ม. อุปเนสึ พลึ อหํ ฯ ๔ ม. ยุ. เทโวสิ ฯ ๕ ม. ยุ. มหามุนิ ฯ

เราต้องการจะบวงสรวงบูชายัญ จึงคดข้าวปายาสใส่ในถาดสำริดด้วยมือของตน แล้วไปสู่ป่างิ้ว ได้เห็นพระสัมพุทธเจ้ามีพระฉวีวรรณดังทองคำมีพระลักษณะประเสริฐ ๓๒ ประการ แวดล้อมด้วยพระภิกษุสงฆ์ เสด็จออกจากป่าใหญ่ สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคเชษฐบุรุษของโลกประเสริฐกว่านระ เสด็จขึ้นเดินจงกรมในอากาศอันเป็นทางลม เราเห็นความอัศจรรย์อันไม่เคยเป็นขนลุกชูชันนั้นแล้ว วางถาดสำริดลงถวายบังคมพระผู้มีพระภาคพระนามว่าวิปัสสี ทูลว่า ข้าแต่พระมหามุนี พระองค์เป็นพระสัพพัญญูพุทธเจ้าในโลก พร้อมทั้งเทวโลกและมนุษยโลก ขอจงทรงอนุเคราะห์รับข้าวปายาสของข้าพระองค์เถิด พระผู้มีพระภาคสัพพัญญูผู้นำของโลก เป็นศาสดาผู้ยอดเยี่ยมในโลก ทรงทราบความดำริของเราแล้วทรงรับ ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้ถวายทานใดในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายข้าวปายาสในกัลปที่๔๑ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิจอมกษัตริย์ พระนามว่าพุทโธทรงสมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระปายาสทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ปายาสทายกเถราปทาน