๖. สัมปสาทิกเถราปทาน (๓๐๖) เล่ม ๓๒

นโม เต พุทฺธวีรตฺถุ วิปฺปมุตฺโตสิ สพฺพธิ

พฺยสนมฺหิ อนุปฺปตฺโต ตสฺส เม สรณํ ภว ฯ

สิทฺธตฺโถ ตสฺส พฺยากาสิ โลเก อปฺปฏิปุคฺคโล

มโหทธิสโม สงฺโฆ อปฺปเมยฺโย อนุตฺตโร ฯ

ตตฺถ ตฺวํ วิรเช เขตฺเต อนนฺตผลทายเก

สงฺเฆ จิตฺตํ ปสาเทหิ ๑ สุวีชํ วาปิ โรปย ฯ

อิทํ วตฺวาน สพฺพญฺญู โลกเชฏฺโฐ นราสโภ

มเมวํ ๒ อนุสาสิตฺวา เวหาสตลมุคฺคมิ ๓ ฯ

อจิรํ คตมตฺตมฺหิ ๔ สพฺพญฺญุมฺหิ นราสเภ

มรณํ สมนุปฺปตฺโต ตุสิตํ อุปปชฺชหํ ฯ

ตทาหํ วิรเช เขตฺเต อนนฺตผลทายเก

สงฺเฆ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา กปฺปํ สคฺคมฺหิ โมทหํ ฯ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ปสาทมลภึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปสาทสฺส อิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สมฺปสาทิโก ๑ เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

สมฺปสาทิกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

สตฺตมํ อารามทายกตฺเถราปทานํ (๓๐๗)

๑ ม. ___ ปสาเทตฺวา สุพีชํ วาป โรปย ฯ

ยุ. ___ ปสาเทตฺวา สุขี พีชญฺจ ___ ฯ

๒ ม. มเมว ฯ ๓ ม. ยุ. เวหาสํ นภมุคฺคมิ ฯ ๔ ยุ. คตมคฺคมฺหิ ฯ

ขอนอบน้อมแด่พระองค์ผู้เป็นพระพุทธวีรเจ้า พระองค์พ้นแล้วในที่ทั้งปวงข้าพระองค์เป็นผู้ถึงความวิบัติ ขอพระองค์ได้โปรดเป็นที่พึ่งของข้าพระองค์นั้นเถิด พระพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ เป็นบุคคลไม่มีใครเปรียบในโลกทรงพยากรณ์แก่เราว่า พระสงฆ์เสมอด้วยมหาสมุทรประมาณมิได้ สูงสุดท่านจงยังจิตให้เลื่อมใสในพระสงฆ์นั้น ผู้ปราศจากธุลี เป็นเขตบุญที่ให้ผลไม่สิ้นสุด ดังปลูกพืชที่ดีไว้ฉะนั้น พระสัพพัญญูเชษฐบุรุษของโลกประเสริฐกว่านระ ตรัสดังนี้ ทรงพร่ำสอนเราอย่างนี้แล้ว เสด็จเหาะขึ้นสู่พื้นเวหาส เมื่อพระสัพพัญญูผู้ประเสริฐกว่านระ พอเสด็จไปไม่นาน เราก็ถึงกาลกิริยา แล้วได้อุบัติยังชั้นดุสิตในกาลนั้น เรายังจิตให้เลื่อมใสในพระสงฆ์ผู้ปราศจากธุลี เป็นเขตบุญที่ให้ผลไม่สิ้นสุด แล้วบันเทิงอยู่ในสวรรค์ตลอดกัลป ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้ความเลื่อมใสในกาลนั้น ด้วยความเลื่อมใสนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งความเลื่อมใส คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้วดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระสัมปสาทิกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ สัมปสาทิกเถราปทาน.