๖. รังสิสัญญิกเถราปทาน (๘๖) เล่ม ๓๒

ปพฺพเต หิมวนฺตมฺหิ วากจีรธโร อหํ

จงฺกมํ จ สมารุโฬฺห นิสีทึ ปาจินามุโข ฯ

ปพฺพเต สุคตํ ทิสฺวา ผุสฺสํ ฌานรตํ สทา

อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน รํเส จิตฺตํ ปสาทยึ ฯ

เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ๓ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ รํสิสญฺญายิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา รํสิสญฺญิโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

รํสิสญฺญิกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. รํสยา ฯ ๒ ม. อุกฺกุฏี ฯ ๓ ม. ยุ. ยํ สญฺญมลภึ ตทา ฯ

เราทรงผ้าเปลือกไม้คากรองอยู่ที่ภูเขาหิมวันต์ ขึ้นสู่ที่จงกรมแล้วนั่งผินหน้าไปทางทิศปราจีน เราได้เห็นพระสุคตเจ้าพระนามว่าผุสสะ ผู้ยินดีในฌานทุกเมื่อ (เสด็จมา) บนภูเขา จึงประนมอัญชลีแล้วยังจิตให้เลื่อมใสในพระรัศมี ในกัลปที่ ๙๒ แต่กัลปนี้ เราได้ทำกรรมใดในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้นเราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งสัญญาในพระรัศมี คุณวิเศษเหล่านี้ คือปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระรังสิสัญญิกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ รังสิสัญญิกเถราปทาน.