๙. พิมพิชาลปุปผิยเถราปทาน (๒๔๙) เล่ม ๓๒

ปทุมุตฺตโร นาม ชิโน สยมฺภู อคฺคปุคฺคโล

จตุสจฺจํ ปกาเสติ เทเสติ อมตํ ปทํ ฯ

พิมฺพิชาลกปุปฺผานิ ๑ ปุถุ กตฺวานหํ ตทา

พุทฺธสฺส อภิโรเปสึ ทิปทินฺทสฺส ตาทิโน ฯ

อฏฺฐสฏฺฐิมฺหิโต กปฺเป จตุโร กิญฺชเกสรา

สตฺตรตนสมฺปนฺนา จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา พิมฺพิชาลปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

พิมฺพิชาลปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ทสมํ อุทฺทาลทายกตฺเถราปทานํ (๒๕๐)

พระสยัมภูชินเจ้าผู้อัครบุคคล พระนามว่าปทุมุตระ ทรงประกาศสัจจะ ๔ทรงแสดงอมฤตบท ในกาลนั้น เราทำดอกมะกล่ำหลวงให้แน่น บูชาแด่พระพุทธเจ้าผู้จอมสัตว์ ผู้คง ที่ในกัลปที่ ๖๘ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ ๔ พระองค์ ทรงพระนามว่ากิญชไกรสร ทรงสมบูรณ์ด้วยแก้ว๗ ประการ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้วดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระพิมพิชาลปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ พิมพิชาลปุปผิยเถราปทาน.