๘. อายาตทายกเถราปทาน (๓๘) เล่ม ๓๒

นิพฺพุเต โลกนาถมฺหิ สิขิมฺหิ วทตํ วเร

หฏฺโฐ หฏฺเฐน จิตฺเตน อวนฺทึ ถูปมุตฺตมํ ฯ

วฑฺฒกีหิ กถาเปตฺวา มูลํ ทตฺวานหํ ตทา

หฏฺโฐ หฏฺเฐน จิตฺเตน อายาตํ การเยสหํ ๑ ฯ

อฏฺฐกปฺปานิ เทเวสุ อโวกิณฺณํ ๒ วสึ อหํ

อวเสเสสุ กปฺเปสุ โวกิณฺณํ สํสรึ อหํ ฯ

กาเย วิสํ น กมติ สตฺถานิ น จ หนฺติ เม

อุทเกหํ น มเรยฺยามิ ๓ อายาตสฺส อิทํ ผลํ ฯ

ยทิจฺฉามิ อหํ วสฺสํ มหาเมโฆ ปวสฺสติ

เทวาปิ เม วสํ เอนฺติ ปุญฺญกมฺมสฺสิทํ ผลํ ฯ

สตฺตรตนสมฺปนฺโน ตึสกฺขตฺตุํ อโหสหํ

น มํ เกจาวชานนฺติ ปุญฺญกมฺมสฺสิทํ ผลํ ฯ

เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป อายาตํ ยํ อการยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ อายาตสฺส อิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อายาตทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

อายาตทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. อายาคํ การเปสหํ ฯ ๒ ม. อพฺโพกิณฺณํ ฯ ยุ. อพฺโพจฺฉินฺนํ ฯ

๓ ม. ยุ. มิยฺยามิ อายาคสฺส ... ฯ

เมื่อพระโลกนาถพระนามว่าสิขี ผู้ประเสริฐกว่าพวกคนผู้กล่าว (ยกย่องตน) นิพพานแล้ว เราร่าเริง มีจิตโสมนัส ได้ไหว้พระสถูปอันอุดมในกาลนั้น เราร่าเริง มีจิตโสมนัส ให้คนไปบอกกับนายช่าง ให้ทรัพย์แล้ว จ้างให้ทำศาลา (ลี) โรงฉัน เราอยู่ในเทวโลกตลอด ๘ กัลปโดยไม่สับสนกันเลย ในกัลปที่เหลือ เราท่องเที่ยวไปสับสนกัน ยาพิษย่อมไม่กล้ำกลายในกายเรา และศาตราไม่กระทบกายเรา เราไม่พึงตายในน้ำ นี้เป็นผลแห่งการสร้างศาลาโรงฉัน เราปรารถนาฝนเมื่อใด มหาเมฆย่อมยังฝนให้ตกเมื่อนั้น แม้เทวดาทั้งหลายก็ตกอยู่ในอำนาจเรา นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม เราได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิสมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ๓๐ ครั้ง ใครๆ ย่อมไม่ดูหมิ่นเรา นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม ในกัลปที่ ๓๐แต่กัลปนี้ เราได้ให้สร้างศาลาโรงฉันใด ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสร้างศาลาโรงฉัน คุณวิเศษเหล่านี้ คือปฏิสัมภิทา ๔วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระอายาตทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ อายาตทายกเถราปทาน.