๕. โอปวุยหเถราปทาน (๕๕) เล่ม ๓๒

ปทุมุตฺตรพุทฺธสฺส อาชานียํ อทาสหํ

นิยฺยาเทตฺวาน สมฺพุทฺเธ อคมาสึ สกํ ฆรํ ฯ

เทวิโล นาม นาเมน สตฺถุโน อคฺคสาวโก

วรธมฺมสฺส ทายาโท อาคญฺฉิ มม สนฺติกํ ฯ

สพฺพตฺถหาโร ๑ ภควา อาชาเนยฺโย น กมฺปติ

ตว สงฺกปฺปมญฺญาย อธิวาเสสิ จกฺขุมา ฯ

อคฺฆาเปตฺวา วาตชวํ สินฺธวํ สีฆวาหนํ

ปทุมุตฺตรพุทฺธสฺส ขมนียํ ๒ อทาสหํ ฯ

ยํ ยํ โยนูปปชฺชามิ เทวตฺตํ อถ มานุสํ ๓

อาชานียา วาตชวา วิตฺติ นิพฺพตฺตเร มม ๔ ฯ

ลาภา เตสํ สุลทฺธํ วา เย ลภนฺตุปสมฺปทํ

ปุนปฺปยิรุปาเสยฺยํ พุทฺโธ โลเก สเจ ภเว ฯ

อฏฺฐวีสติกฺขตฺตาหํ ราชา อาสึ มหพฺพโล

จาตุรนฺโต วิชิตาวี ชมฺพูทีปสฺส ๕ อิสฺสโร ฯ

อิมํ ปจฺฉิมกํ มยฺหํ จริโม วตฺตเต ภโว

ปตฺโตมฺหิ อจลํ ฐานํ หิตฺวา ชยปราชยํ ฯ

จตุตฺตึเส สหสฺสมฺหิ มหาเตโชสิ ขตฺติโย

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา โอปวุโยฺห เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

โอปวุยฺหตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. สปตฺตภาโร ฯ ๒ ยุ. อชานียํ ฯ ๓ โป. เทเว จ มานุเส ภเว ฯ ยุ. ภวเน สพฺพทา

มม ฯ ๔ ม. ขมนียํ วาตชวํ จิตฺตํ นิพฺพตฺตเต มม ฯ ยุ. ขมนียา วาตชวา จิตฺเต

นิพพตุตเร มมํ ฯ ๕ ม ยุ. ชมฺพุสณฺฑสฺส ฯ

เราได้ถวายม้าอาชาไนย แด่พระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตระ ครั้นมอบถวายในพระพุทธเจ้าแล้ว ได้กลับไปเรือนของตน พระอัครสาวกของพระศาสดามีนามชื่อว่าเทวิล ผู้เป็นทายาทแห่งธรรมอันประเสริฐ ได้มาสู่สำนักของเรา (กล่าวว่า) พระผู้มีพระภาคผู้นำประโยชน์ทั้งปวง ม้าอาชาไนยไม่ควร พระองค์ผู้มีจักษุทรงทราบความดำริของท่าน จึงทรงรับไว้ เราจึงตีราคาม้าสินธพซึ่งมีกำลังวิ่งเร็วดังลม เป็นพาหนะเร็ว แล้วได้ถวายของที่ควรแด่พระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตระ เราเข้าถึงกำเนิดใดๆ คือ ความเป็นเทวดาหรือมนุษย์ ม้าอาชาไนยอันมีกำลังวิ่งเร็วดังลม เป็นที่ยินดี ย่อมเกิดแก่เรา (เราดำริว่า) ชนเหล่าใดได้อุปสมบทชนเหล่านั้นได้ดีแล้วหนอ เราพึงเข้าไปเฝ้าบ่อยๆ ถ้าพระพุทธเจ้ามีในโลก

เราได้เป็นพระราชาผู้มีพลมาก ครอบครองแผ่นดินมีสมุทร ๔ เป็นที่สุด เป็นใหญ่แห่งชนชาวชมพูทวีป ๒๘ ครั้ง ภพที่สุดย่อมเป็นไปแก่เรา นี้เป็นครั้งหลังสุด เราละความชนะและความแพ้แล้ว ได้ถึงฐานะอันไม่หวั่นไหว ในกัลปที่ ๓๕๐๐ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิผู้เป็นกษัตริย์มีเดชมาก ทรงสมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระโอปวุยหเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ โอปวุยหเถราปทาน