๑๐. ปิณโฑภารทวาชเถราปทาน (๘) เล่ม ๓๒

ปทุมุตฺตโร นาม ชิโน สยมฺภู อคฺคปุคฺคโล

ปุรโต หิมวนฺตสฺส จิตฺตกูเฏ วสี ตทา ฯ

อภีตรูโป ตตฺถาสึ มิคราชา จตุกฺกโม

ยสฺส ๕ สทฺทํ สุณิตฺวาน วิกฺขมฺภนฺติ พหู ชนา ฯ

สุผุลฺลํ ปทุมํ คยฺห อุปคญฺฉึ นราสภํ

วุฏฺฐิตสฺส สมาธิมฺหา พุทฺธสฺส อภิโรปยึ ฯ

จาตุทฺทิสํ นมสฺสิตฺวา พุทฺธเสฏฺฐํ นรุตฺตมํ

สกํ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา สีหนาทํ นทึ ตทา ๑ ฯ

ปทุมุตฺตโร โลกวิทู อาหุตีนํ ปฏิคฺคโห

สกาสเน นิสีทิตฺวา อิมา คาถา อภาสถ ฯ

พุทฺธสฺส คิรมญฺญาย สพฺเพ เทวา สมาคตา

อาคโต วทตํ เสฏฺโฐ ธมฺมํ โสสฺสาม ตํ มยํ ฯ

เตสํ หาสปเรตานํ ปุรโต โลกนายโก

มม สทฺทํ ปกิตฺเตสิ ทีฆทสฺสี มหามุนิ ฯ

เยนิทํ ปทุมํ ทินฺนํ สีหนาโท จ นาทิโต

ตมหํ กิตฺตยิสฺสามิ สุณาถ มม ภาสโต ฯ

อิโต อฏฺฐมเก กปฺเป จกฺกวตฺติ ภวิสฺสติ

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จตุทีปมฺหิ อิสฺสโร ฯ

การยิสฺสติ อิสฺสรํ ๒ มหิยา จตุสฏฺฐิยา

ปทุโม นาม นาเมน จกฺกวตฺติ มหาพโล ฯ

กปฺปสตสหสฺสมฺหิ โอกฺกากกุลสมฺภโว

โคตโม นาม โคตฺเตน สตฺถา โลเก ภวิสฺสติ ฯ

ปกาสิเต ปาวจเน พฺรหฺมพนฺธุ ภวิสฺสติ

พฺรหฺมญฺญา อภินิกฺขมฺม ปพฺพชิสฺสติ ตาวเท ฯ

ปธานํ ปหิตตฺโต โส อุปสนฺโต นิรูปธิ

สพฺพาสเว ปริญฺญาย นิพฺพายิสฺสตินาสโว ฯ

วิชฺชเน ๑ ปนฺตเสยฺยมฺหิ วาฬมิคสมากุเล

สพฺพาสเว ปริญฺญาย นิพฺพายิสฺสตินาสโว ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปิณฺโฑลภารทฺวาโช เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ปิณฺโฑลภารทฺวาชตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

เอกาทสมํ ขทิรวนิยเรวตตฺเถราปทานํ (๙)

๑ ม. อิสินาเม มิคารญฺเญ ฯ ๒ ยุ. มิครญฺเญ ฯ ๓ ม. สนฺติปทมนุตฺตรํ ฯ

๔ โป. อญฺญาตโกณฺฑญฺโญ ฯ ม. อญฺญาสิโกณฺฑญฺโญ ฯ ๕ ม. ตสฺส ฯ

๑ ม. อหํ ฯ ยุ. อทาสหํ ฯ ๒ โป. ม. อิสฺสริยํ ฯ

พระสยัมภูชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตระ เป็นบุคคลผู้เลิศประทับอยู่บนยอดภูเขาจิตกูฏข้างหน้าภูเขาหิมวันต์ เราเป็นพระยาเนื้อผู้ไม่มีความกลัวสามารถจะไปได้ในทิศทั้ง ๔ อยู่ ณ ที่นั้น สัตว์เป็นอันมากได้ฟังเสียงของเราแล้วย่อมครั้นคร้าม เราคาบดอกปทุมที่บาน เข้าไปหาพระนราสภได้บูชาพระพุทธเจ้าซึ่งเสด็จออกจากสมาธิ เวลานั้น เรานมัสการพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสูงสุดกว่านระในสี่ทิศ ยังจิตของตนให้เลื่อมใสแล้วได้บันลือสีหนาท พระปทุมุตรพุทธเจ้าผู้ทรงรู้แจ้งโลก ทรงรับเครื่องบูชาของเรา แล้วประทับนั่งบนอาสนะของพระองค์ได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ทวยเทพทั้งปวงได้ทราบพระดำรัสของพระพุทธเจ้าแล้ว มาประชุมกันกล่าวกันว่า

พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐจักเสด็จมาแล้ว เราทั้งหลายจักฟังธรรมนั้นพระมหามุนีทรงเห็นกาลยาวผู้เป็นนายกของโลก ทรงประกาศเสียงของเราข้างหน้าของทวยเทพและมนุษย์ผู้ประกอบด้วยความร่าเริงเหล่านั้นว่า ผู้ใดได้ถวายปทุมนี้ และได้บันลือสีหนาท เราจักพยากรณ์ผู้นั้น ท่านทั้งหลายจงฟังเรากล่าว ในกัลปที่ ๘ แต่ภัทรกัลปนี้ ผู้นั้นจักเป็นพระเจ้าจักรพรรดิสมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ เป็นใหญ่ในทวีปทั้ง ๔ จักเสวยความเป็นใหญ่ในแผ่นดิน ๖๔ ชาติ จักเป็นพระเจ้าจักรพรรดิทรงกำลัง มีพระนามชื่อว่าปทุม ในแสนกัลป พระศาสดาพระนามว่าโคดมโดยพระโคตร ซึ่งสมภพในวงศ์พระเจ้าโอกกากราช จักเสด็จอุบัติในโลกเมื่อพระศาสดาพระองค์นั้นทรงประกาศพระศาสนาแล้ว พระยาสีหะนี้จักเป็นบุตรของพราหมณ์ จักออกจากสกุลพราหมณ์แล้วบวชในพระศาสนาของพระศาสดาพระองค์นั้น เขามีตนส่งไปแล้วเพื่อความเพียร สงบระงับไม่มีอุปธิ กำหนดรู้อาสวะทั้งปวงแล้ว จักไม่มีอาสวะนิพพาน ณ เสนาสนะอันสงัด ปราศจากชนเกลื่อนกล่นด้วยเนื้อร้าย คุณวิเศษเหล่านี้ คือปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ฉะนี้แล.

ทราบว่า ท่านพระปิณโฑภารทวาชเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ปิณโฑภารทวาชเถราปทาน