พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ตมาลปุปผิยวรรค
๑. ตมาลปุปผิยเถราปทาน (๑๙๑) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๙๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในตมาลปุปผิยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
วีสติโม ตมาลปุปฺผิยวคฺโค
ปฐมํ ตมาลปุปฺผิยตฺเถราปทานํ (๑๙๑)
ตมาลปุปผิยวรรคที่ ๒๐
ตมาลปุปผิยเถราปทานที่ ๑ (๑๙๑)
ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกคูณ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ตมาลปุปผิยวรรค ตมาลปุปผิยเถราปทาน (๑๙๑) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
จุลฺลาสีติสหสฺสานิ ถมฺโภ โสวณฺณโย อหุ
เทวลฏฺฐิปฏิภาคํ วิมานํ เม สุนิมฺมิตํ ฯ
ตมาลปุปฺผํ ปคฺคยฺห วิปฺปสนฺเนน เจตสา
พุทฺธสฺส อภิโรเปสึ สิขิโน โลกพนฺธุโน ฯ
เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา
ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ
อิโต วีสติเม กปฺเป จนฺทติตฺโตติ เอกโก
สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ
ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม
ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ
อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ตมาลปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ
ตมาลปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ
ทุติยํ ติณสนฺถารทายกตฺเถราปทานํ (๑๙๒)
๑ ม. ยุ. เอกโช ฯ ๒ ม. ทฺวาสฏฺฐี กิตฺติตาติ ฯ ยุ. พาสฏฺฐี ฯ
วิมานของเราที่บุญกรรมนิรมิตให้ เปรียบด้วยไม้เท้าของเทวดา มีเสาทอง๘๔๐๐๐ เสา เรามีจิตผ่องใส ถือเอาดอกคูณไปบูชาแด่พระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขี ผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของโลกในกัลปที่ ๓๑ แต่กัลปนี้ เราได้ทำกรรมใดในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชาในกัลปที่ ๒๐ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิพระองค์หนึ่ง ทรงพระนามว่าจันทติตตะ สมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.
ทราบว่า ท่านพระตมาลปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.
จบ ตมาลปุปผิยเถราปทาน.
จบ ๑. ตมาลปุปผิยเถราปทาน (๑๙๑)