๔. อโธปุปผิยเถราปทาน (๘๔) เล่ม ๓๒

อภิภู นาม โส ภิกฺขุ สิขิโน อคฺคสาวโก

มหานุภาโว เตวิชฺโช หิมวนฺตํ อุปาคมิ ฯ

อหํ ปิ หิมวนฺตมฺหิ รมณียสฺสเม อิสิ

วสามิ อปฺปมญฺญาสุ อิทฺธีสุ จ ตทา วสี ฯ

ปกฺขิชาโต วิยากาเส ปพฺพตํ อภิปตฺถยึ ๑

อโธปุปฺผํ คเหตฺวาน อาคจฺฉึ ปพฺพตํ อหํ ฯ

สตฺต ปุปฺผานิ คณฺหิตฺวา มตฺถเก โอกิรึ อหํ

อาโลกิโต ๒ จ วีเรน ปกฺกามึ ปาจินามุโข ฯ

อาวาสํ อภิสชฺโฌสึ ๓ ปตฺวาน อสฺสมํ อหํ

ขาริหารํ ๔ คเหตฺวาน ปายาสึ ๕ ปพฺพตนฺตรํ ฯ

อชคโรปิ ๖ ปีเฬสิ โฆรรูโป มหพฺพโล

ปุพฺพกมฺมํ สริตฺวาน ตตฺถ กาลํ กโต อหํ ฯ

เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุปฺผปูชายิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อโธปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

อโธปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ปรเมน จ ฯ ๒ ม. อหํ ฯ ๓ ม. ยุ. อุเปสิ ฯ

ภิกษุชื่ออภิภู เป็นอัครสาวกของพระพุทธเจ้า พระนามว่าสิขี มีอานุภาพมากบรรลุวิชชา ๓ เข้ามาสู่ภูเขาหิมวันต์ในกาลนั้น แม้เราก็เป็นฤาษีผู้ชำนาญในอัปปมัญญาและฤทธิ์อยู่ในอาศรมรมณิยสถาน ใกล้ภูเขาหิมวันต์ เราปรารถนาภูเขาอย่างยิ่ง เปรียบเหมือนนกในอากาศปรารถนาอากาศ ฉะนั้นเราเก็บดอกไม้ที่เชิงเขาแล้ว มาสู่ภูเขา หยิบดอกไม้ ๗ ดอกโปรยลงบนพระเศียร เราอันพระวีระแลดูแล้ว เดินบ่ายหน้าไปทางทิศปราจีน เรามุ่งไปสู่ที่อยู่ ถึงอาศรมแล้ว เก็บหาบเครื่องบริขาร แล้วเดินไปตามระหว่างภูเขา งูเหลือมเป็นสัตว์ร้ายกาจ มีกำลังมาก รัดเรา เราระลึกถึงบุรพกรรมได้ทำกาละ ณ ที่นั้น ในกัลปที่ ๓๑ แต่กัลปนี้ เราโปรยดอกไม้ใด ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยดอกไม้ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้วพระพุทธศาสนา เราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระอโธปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ อโธปุปผิยเถราปทาน.