๑. ตุวรัฏฐิทายกเถราปทาน (๒๔๑) เล่ม ๓๒

มิคลุทฺโธ ปุเร อาสึ อรญฺเญ กานเน มหา ๑

ตํ ทิสฺวา รุธิรมาทาย ๒ สงฺฆสฺส อททึ อหํ ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ทานมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ตุวรฏฺฐิสฺสิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ตุวรฏฺฐิทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ตุวรฏฺฐิทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ในกาลก่อน เราเป็นนายพรานเนื้อ (เที่ยว) อยู่ในป่าใหญ่ เราเห็นดินแดง จึงถือเอามาถวายแก่สงฆ์ ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้ถวายทานใด ในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายก้อนดินแดง คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระตุวรัฏฐิทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ตุวรัฏฐิทายกเถราปทาน.