๙. กุฏิทายกเถราปทาน (๒๕๙) เล่ม ๓๒

วิปินํ จาริ สมฺพุทฺโธ รุกฺขมูเล วสิ ตทา

ปณฺณสาลํ กริตฺวาน อทาสึ อปราชิเต ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปณฺณกุฏิกํ ททา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ กุฏิทานสฺสิทํ ผลํ ฯ

อฏฺฐตึเส ๒ อิโต กปฺเป โสฬสาสึสุ ราชิโน

สพฺพตฺถ อภิวสฺสีติ วุจฺจเร จกฺกวตฺติโน ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา กุฏิทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

กุฏิทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. สทตฺถิโย ฯ ๒ ม. อฏฺฐวีเส ฯ

ในกาลนั้น พระสัมพุทธเจ้าเสด็จเที่ยวไปสู่ป่า ประทับอยู่ที่โคนไม้ เราได้สร้างบรรณศาลาถวายแด่พระองค์ผู้ไม่ทรงแพ้อะไรๆ ในกัลปที่ ๙๑แต่กัลปนี้ เราได้ถวายกุฎีใบไม้ใด ด้วยการถวายกุฎีนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายกุฎี ในกัลปที่ ๓๘ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิราช ๑๖ พระองค์ มหาชนขนานพระนามว่า สัพพัตถอภิวัสสีคุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระกุฏิทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ กุฏิทายกเถราปทาน.