๙. พุทธุปัฏฐายิกเถราปทาน (๒๘๙) เล่ม ๓๒

เวธมฺภินีติ ๑ เม นามํ ปิตุ สนฺตํ มมํ ตทา

มม หตฺถํ คเหตฺวาน อุปานยิ มหามุนึ ฯ

อิเม มํ อุทฺทิสิยนฺติ พุทฺธา โลกคฺคนายกา

เตหํ อุปฏฺฐิ ๒ สกฺกจฺจํ ปสนฺโน เสหิ ปาณิหิ ฯ

เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป พุทฺเธ ปริจรึ ๓ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ อุปฏฺฐานสฺสิทํ ผลํ ฯ

เตวีสมฺหิ อิโต กปฺเป จตุโร อาสุ ขตฺติยา

สมณุปฏฺฐกา นาม จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา พุทฺธุปฏฺฐายิโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

พุทฺธุปฏฺฐายิกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. เวฏมฺภินีติ --- ฯ ยุ. เวฏมฺพรีติ เม นาม ฯ ๒ โป. ม. อุปฏฺฐึ ฯ

ยุ. อุปฏฺฐหึ ฯ ๓ ม. อุปฏฺฐหึ ฯ

ในกาลนั้น ชื่อของเราว่าเวธัมภินี (และ) เป็นชื่อบิดาของเรา (ด้วย)บิดาจับมือของเราพาไปมอบถวาย พระมหามุนีพระพุทธเจ้าทั้งหลายผู้เป็นอัครนายกของโลกเหล่านี้ ทรงมุ่งหมายเอาเรา เรามีจิตเลื่อมใส ได้บำรุงพระพุทธเจ้าเหล่านั้นโดยเคารพด้วยมือของตน ในกัลปที่ ๓๑ แต่กัลปนี้เราได้บำรุงพระพุทธเจ้าทั้งหลายในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบำรุง ในกัลปที่ ๒๓ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ จอมกษัตริย์ ๔ พระองค์ ทรงพระนามว่าสมณุปัฏฐาก มีพลมากคุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระพุทธปัฏฐายิกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ พุทธุปัฏฐายิกเถราปทาน.