๘. อาลุวทายกเถราปทาน (๒๗๘) เล่ม ๓๒

ปพฺพเต หิมวนฺตมฺหิ มหาสินฺธุ สุทสฺสโน ๑

ตตฺถทฺทสํ วีตราคํ สมฺปภาสํ สุทสฺสนํ ฯ

ปรโมปสเม ยุตฺตํ ทิสฺวา วิมฺหิตมานโส ๒

อาลุวํ ตสฺส ปาทาสึ ปสนฺโน เสหิ ปาณิหิ ฯ

เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ อาลุวมทาสหํ ๓

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ อาลุวสฺส อิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อาลุวทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

อาลุวทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

มีแม่น้ำใหญ่อันสวยงามน่าดู อยู่ใกล้ภูเขาหิมวันต์ ที่ใกล้แม่น้ำนั้น เราได้เห็นพระอรหันต์ผู้ปราศจากราคะ มีรัศมีสุกใสน่าใคร่เห็น เราเห็นท่านประกอบในความสงบระงับอย่างยิ่งแล้ว มีใจชื่นบาน เลื่อมใส ได้ถวายเหง้ามันแก่ท่านด้วยมือทั้งสองของตน ในกัลปที่ ๓๑ แต่กัลปนี้ เราได้ถวายเหง้ามันใด ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายเหง้ามัน คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระอาลุวทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ อาลุวทายกเถราปทาน.