๗. ชวหังสกเถราปทาน (๒๖๗) เล่ม ๓๒

จนฺทภาคานทีตีเร อาสึ วนจโร ตทา

สิทฺธตฺถํ อทฺทสํ พุทฺธํ คจฺฉนฺตํ อนิลญฺชเส ฯ

อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน โอโลเกนฺโต ๑ มหามุนึ

สกํ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา อภิวนฺทึ ๒ โลกนายกํ ฯ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ อวนฺทึ นราสภํ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ วนฺทนาย อิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ชวหํสโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ชวหํสกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. อุลฺโลเกนฺโต ฯ ๒ ม. ยุ. อวนฺทึ นายกํ อหํ ฯ

ในกาลนั้น เราเป็นพรานป่าอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา เราได้เห็นพระพุทธเจ้า พระนามว่าสิทธัตถะ เสด็จไปในอากาศ เราประนมกรอัญชลีแลดูพระมหามุนีอยู่ ได้ยังจิตของตนให้เลื่อมใสแล้ว ถวายบังคมพระองค์ผู้นำโลก ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้ถวายบังคมพระนราสภใด ด้วยการถวายบังคมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายบังคมคุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระชวหังสกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ชวหังสกเถราปทาน.