๘. สรณคมนิยเถราปทาน (๒๙๘) เล่ม ๓๒

ปพฺพเต หิมวนฺตมฺหิ อโหสึ ลุทฺทโก ตทา

วิปสฺสึ อทฺทสํ พุทฺธํ โลกเชฏฺฐํ นราสภํ ฯ

อุปาสิตฺวาน สมฺพุทฺธํ เวยฺยาวจฺจมกาสหํ

สรณญฺจ อุปาคญฺฉึ ทิปทินฺทสฺส ตาทิโน ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ สรณํ อคญฺฉหํ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ สรณาย ๑ อิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สรณคมนิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

สรณคมนิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. อุปสาลกนาโมหํ ฯ ๒ ม. ยุ. วนโมคาฬฺหํ ฯ ๓ ม. ยุ. โลกเชฏฺฐํ ฯ

๔ โป. ม. ยุ. วนฺทึ ฯ

ในกาลนั้น เราเป็นพรานอยู่ใกล้ภูเขาหิมวันต์ เราได้เห็นพระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี เชษฐบุรุษของโลก ประเสริฐกว่านระ ได้เข้าเฝ้าพระสัมพุทธเจ้าแล้ว ทำไวยาวัจกร ได้เข้าถึงพระองค์ผู้เป็นจอมสัตว์ ผู้คงที่เป็นสรณะ ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้ถึงสรณะใด ด้วยการถึงสรณะนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถึงสรณะ คุณวิเศษเหล่านี้ คือปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระสรณคมนิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ สรณคมนิยเถราปทาน.