๓. สรณคมนิยเถราปทาน (๑๑๓) เล่ม ๓๒

อุภินฺนํ เทวราชูนํ สงฺคาโม ปจฺจุปฏฺฐิโต ๒

อโหสิ สมุปพฺยุโฬฺห มหาโฆโส อวตฺตถ ฯ

ปทุมุตฺตโร โลกวิทู อาหุตีนํ ปฏิคฺคโห

อนฺตลิกฺเข ฐิโต สตฺถา สํเวเชสิ มหาชนํ ฯ

สพฺเพ เทวา อตฺตมนา นิกฺขิตฺตกวจาวุธา

สมฺพุทฺธํ อภิวาทิตฺวา เอกคฺคาสึสุ ตาวเท ฯ

มยฺหํ สงฺกปฺปมญฺญาย วาจาสภิมุทีรยิ

อนุกมฺปโก โลกวิทู นิพฺพาเปสิ มหาชนํ ฯ

ปทุฏฺฐจิตฺโต มนุโช เอกํ ปาณํ วิเหฐยํ

เตน จิตฺตปฺปโทเสน อปายํ อุปปชฺชติ ฯ

สงฺคามสี ส นาโคว พหุปาเณ วิเหฐยํ

นิพฺพาเปถ สกํ จิตฺตํ มา หญฺญิตฺถ ปุนปฺปุนํ ฯ

ทฺวินฺนํปิ ยกฺขราชูนํ เสนาปิ สมิตา อหุ ๑

สรณญฺจ อุปาคญฺฉฉ โลกเชฏฺฐํ สุตาทินํ ฯ

สญฺญาเปตฺวาน ชนตํ อุทฺธริ ปน จกฺขุมา ๒

เปกฺขมาโนว เทเวหิ ปกฺกามิ อุตฺตรามุโข ฯ

ปฐมํ สรณํ คญฺฉึ ทิปทินฺทสฺส ตาทิโน

กปฺปานํ สตสหสฺสํ ทุคฺคตึ นูปปชฺชหํ ฯ

มหาจุนฺทภินามา จ โสฬสาสุํ รเถสภา

ตึสกปฺปสหสฺสมฺหิ ราชาโน จกฺกวตฺติโน ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สรณคมนิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

สรณคมนิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ปริคฺคเห ฯ ๒ ม. สมุปฏฺฐิโต ฯ

สงครามปรากฏแก่ท้าวเทวราชทั้งสอง (พระยายักษ์) กองทัพประชิดกันเป็นหมู่ๆ เสียงอันดังกึกก้องได้เป็นไป พระศาสดาพระนามว่าปทุมุตระทรงรู้แจ้งโลก สมควรรับเครื่องบูชา ประทับยืนอยู่ในอากาศ ทรงยังมหาชนให้เกิดสังเวช เทวดาทั้งปวงมีใจยินดีต่างวางเกราะและอาวุธถวายบังคมพระสัมพุทธเจ้า รวมเป็นอันเดียวกันได้ในขณะนั้น พระศาสดาผู้ทรงอนุเคราะห์ ทรงรู้แจ้งโลก ทรงทราบความดำริของเราแล้วทรงเปล่งวาจาสัตบุรุษ ทรงยังมหาชนให้เย็นใจว่า ผู้เกิดเป็นมนุษย์มีจิตประทุษร้าย เบียดเบียนสัตว์เพียงตัวหนึ่ง จะต้องเข้าถึงอบายเพราะจิตประทุษร้ายนั้น เปรียบเหมือนช้างในค่ายสงคราม เบียดเบียนสัตว์เป็นอันมาก

ท่านทั้งหลายจงดับ (ระงับ) จิตของตน อย่าเดือดร้อนบ่อยๆเลย แม้พวกเสนาของพระยายักษ์ทั้งสอง ได้ประชุมกัน นับถือพระโลกเชษฐผู้คงที่เป็นอันดี เป็นสรณะ ส่วนพระศาสดาผู้มีจักษุ ทรงยังหมู่ชนให้ยินยอมแล้ว ทรงเพ่งดูในเบื้องบนจากเทวดาทั้งหลาย บ่ายพระพักตร์ทางทิศอุดรเสด็จกลับไป เราได้นับถือพระองค์ผู้จอมสัตว์ผู้คงที่เป็นสรณะก่อนใครๆ เราไม่ได้เข้าถึงทุคติเลยตลอดแสนกัลป ใน ๓ หมื่นกัลปแต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๖ พระองค์ มีพระนามว่า มหาจุนทภิและพระนามว่ารเถสภะ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้วดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระสรณคมนิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ สรณคมนิยเถราปทาน.