arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ตุวรทายิวรรค

๑๐. อุททาลทายกเถราปทาน (๒๕๐) เล่ม ๓๒

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๕๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในตุวรทายิวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

อุททาลทายกเถราปทานที่ ๑๐ (๒๕๐)

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกคูน

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ตุวรทายิวรรค อุททาลทายกเถราปทาน (๒๕๐) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)

บาลี (สยามรัฐ)

กุกฺกุโธ ๒ นาม นาเมน สยมฺภู อปราชิโต

ปวนา นิกฺขมิตฺวาน อนุปฺปตฺโต มหานทึ ฯ

อุทฺทาลกํ คเหตฺวาน สยมฺภุสฺส อทาสหํ

สํยตสฺสุชุภูตสฺส ปสนฺนมนโส ตทา ฯ

เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุปฺผทานสฺสิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อุทฺทาลทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

อุทฺทาลทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

อุทฺทานํ

ตุวรฏฺฐินาคปุฬินา วิรวิกุฏิธูปโก

ปตฺโต ธาตุสตฺตลิโย พิมฺพิ อุทฺทาลเกน จ

สตฺตตึสติ คาถาโย คณิตาโย วิภาวิหีติ ฯ

ตุวรทายิวคฺโค ปญฺจวีโส ฯ

๑ โป. พิมฺพชาลกปุปฺผานิ ฯ ยุ. พิมฺพิชาลิกปุปฺผานิ ฯ ๒ ม. กกุโธ ฯ ยุ. กกุทฺโธ ฯ

ฉบับหลวง

พระสยัมภูผู้ไม่ทรงแพ้อะไรๆ มีพระนามชื่อว่ากุกกุธะ เสด็จออกจากป่าชัฏ เสด็จถึงแม่น้ำใหญ่ ในกาลนั้น เรามีใจเลื่อมใส ได้ถือเอาดอกคูนมาถวายแด่พระสยัมภู ผู้สำรวมอินทรีย์เป็นอันดี ผู้ซื่อตรง ในกัลปที่ ๓๑แต่กัลปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายดอกไม้ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้

ทราบว่า ท่านพระอุททาลทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ อุททาลทายกเถราปทาน.

--------------------

รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. ตุวรัฏฐิทายกเถราปทาน ๒. นาคเกสริยเถราปทาน

๓. นฬินเกสริยเถราปทาน ๔. วิรวิปุปผิยเถราปทาน

๕. กุฏิธูปกเถราปทาน ๖. ปัตตทายกเถราปทาน

๗. ธาตุปูชกเถราปทาน ๘. สัตตสัตตลิปุปผปูชกเถราปทาน

๙. พิมพิชาลปุปผิยเถราปทาน ๑๐. อุททาลทายกเถราปทาน

บัณฑิตทั้งหลายนับคาถาได้ ๓๗ คาถา ฉะนี้แล

จบ ตุวรทายิวรรคที่ ๒๕.

จบ ๑๐. อุททาลทายกเถราปทาน (๒๕๐)