๔. ปุปผฉทนิยเถราปทาน (๑๓๔) เล่ม ๓๒

สุนนฺโท นาม นาเมน พฺราหฺมโณ มนฺตปารคู

อชฺฌายโก ยาจโยโค วาชเปยฺยํ อยาชยิ ฯ

ปทุมุตฺตโร โลกวิทู อคฺโค การุณิโก อิสิ

ชนตํ อนุกมฺปนฺโต อมฺพเร จงฺกมิ ตทา ฯ

จงฺกมิตฺวาน สมฺพุทฺโธ สพฺพญฺญู โลกนายโก

เมตฺตาย อผริ สตฺเต อปฺปมาณํ นิรูปธึ ฯ

วณฺเฏ ฉิตฺวาน ปุปฺผานิ พฺราหฺมโณ มนฺตปารคู

สพฺเพ สิสฺเส สมาเนตฺวา อากาเส อุกฺขิปาปยิ ฯ

ยาวตา นครํ อาสิ ปุปฺผานํ ฉทนํ ตทา

พุทฺธสฺส อานุภาเวน สตฺตาหํ น วิคจฺฉถ ฯ

เตเนว สุกฺกมูเลน อนุโภตฺวาน สมฺปทา

สพฺพาสเว ปริญฺญาย ติณฺโณ โลเก วิสตฺติกํ ฯ

เอการเส กปฺปสเต ปญฺจตฺตึสาสุ ขตฺติยา

อมฺพรํสสนามา เต จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุปฺผฉทนิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ปุปฺผฉทนิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

(เราเป็น) พราหมณ์มีนามชื่อว่าสุนันทะ ผู้รู้จบมนต์ เป็นผู้เล่าเรียนเป็นผู้ควรขอ ได้บูชายัญชื่อวาชเปยยะ ในกาลนั้น พระผู้มีพระภาคพระนามว่าปทุมุตระผู้ทรงรู้แจ้งโลก ผู้เลิศ เป็นพระฤาษีกอปรด้วยพระกรุณาทรงเอ็นดูหมู่ชน เสด็จจงกรมอยู่ในอากาศ พระสัพพัญญูสัมพุทธเจ้าผู้เป็นนายกของโลก เสด็จจงกรมแล้ว ทรงแผ่เมตตาไปในบรรดาสัตว์หาประมาณมิได้ ไม่มีอุปธิ พราหมณ์ผู้รู้จบมนต์เด็ดดอกไม้ที่ขั้วแล้ว ประชุมศิษย์ทั้งหมด ให้ศิษย์ช่วยกันโยนดอกไม้ขึ้นไปในอากาศ ในกาลนั้นหลังคาดอกไม้ได้มีตลอดทั่วพระนครไม่หายไป (คงมีอยู่) ตลอด ๗ วันด้วยพุทธานุภาพ ด้วยกุศลมูลนั้น พราหมณ์ผู้รู้จบมนต์ได้เสวยสมบัติแล้วกำหนดรู้อาสวะทั้งปวง ข้ามโลก ๓ และตัณหาได้แล้ว ในกัลปที่ ๑๑๐๐แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิจอมกษัตริย์ ๓๔ พระองค์ มีพระนามเหมือนกันว่าอัมพรังสะ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระปุปผฉทนิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ปุปผฉทนิยเถราปทาน.