๕. นฬาคาริกเถราปทาน (๓๔๕) เล่ม ๓๒

หิมวนฺตสฺสวิทูเร หาริโก นาม ปพฺพโต

สยมฺภู ๑ นาม นาเมน รุกฺขมูเล วสี ตทา ฯ

นฬาคารํ กริตฺวาน ติเณน ฉาทยึ อหํ

จงฺกมํ โสธยิตฺวาน สยมฺภุสฺส อทาสหํ ฯ

จตุทฺทเสสุ กปฺเปสุ เทวโลเก รมึ อหํ

จตุสตฺตติกฺขตฺตุญฺจ เทวรชฺชมการยึ ฯ

สตฺตสตฺตติกฺขตฺตุญฺจ จกฺกวตฺติ อโหสหํ

ปเทสรชฺชํ วิปุลํ คณนาโต อสงฺขยํ ฯ

อุพฺพิทฺธํ ภวนํ มยฺหํ อินฺทลฏฺฐีว อุคฺคตํ

สหสฺสถมฺภํ อตุลํ วิมานํ สปฺปภสฺสรํ ฯ

เทฺวสมฺปตฺตึ อนุโภตฺวาน สุกฺกมูเลน โจทิโต

โคตมสฺส ภควโต สาสเน ปพฺพชึ อหํ ฯ

ปธานํ ปหิตตฺโตมฺหิ อุปสนฺโต นิรูปธิ

นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา นฬาคาริโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

นฬาคาริกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. สยมฺภู นารโท นาม ฯ

มีภูเขาชื่อหาริกะ อยู่ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ พระภิกษุมีนามชื่อสยัมภูอยู่ที่โคนไม้ ในกาลนั้น เราได้ทำเรือนไม้อ้อ (ไม้รวก) มุงบังด้วยหญ้าแผ้วถางที่จงกรมแล้ว ได้ถวายแก่พระสยัมภู ในกัลปที่ ๑๔ เรารื่นรมย์อยู่ในเทวโลก ได้เสวยรัชสมบัติในเทวโลก ๗๔ ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗๗ ครั้ง และได้เป็นพระเจ้าประเทศราชอันไพบูลย์โดยคนานับมิได้ ภพของเราสูงเยี่ยม เหมือนไม้เท้าพระอินทร์ วิมานของเรามีเสาพันต้น ไม่มีชื่อ มีสีเลื่อมประภัสสร (ไม่มีวิมานอื่นเหมือน) เราเสวยสมบัติทั้งสองแล้ว อันกุศลมูลตักเตือนจึงออกบวชในศาสนาของพระผู้มีพระภาคพระนามว่าโคดม เราเป็นผู้ทำความเพียร มีตนส่งไปแล้ว สงบระงับ ไม่มีอุปธิ ตัดกิเลสเครื่องผูก เหมือนช้างตัดเชือกแล้ว ไม่มีอาสวะอยู่ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระนฬาคาริกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ นฬาคาริกเถราปทาน