๔. ยัญญสามิกเถราปทาน (๓๒๔) เล่ม ๓๒

ชาติยา สตฺตวสฺโสหํ อโหสึ มนฺตปารคู

กุลวํสํ ๒ อธาเรสึ ยญฺโญ อุสฺสาปิโต ๓ มยา ฯ

จุลฺลาสีติสหสฺสานิ ปสู หญฺญนฺติ เม ตทา

สารสฺมึ ๔ หิ อุปนีตานิ ยญฺญตฺถาย อุปฏฺฐิตา ฯ

อุกฺกามุโข ปหฏฺโฐว ๕ ขทิรงฺคารสนฺนิโภ

อุทยนฺโตว สุริโย ปุณฺณมาเยว จนฺทิมา ฯ

สิทฺธตฺโถ สพฺพสิทฺธตฺโถ ติโลกมหิโตหิโต

อุปคนฺตฺวาน สมฺพุทฺโธ อิทํ วจนมพฺรวิ ฯ

อหึสา สพฺพปาณานํ ๑ กุมาร มม รุจฺจติ

เถยฺยา จ อติจารา จ มชฺชปานา จ อารติ ฯ

รติ จ สมจริยาย พาหุสจฺจํ กตญฺญุตา

ทิฏฺเฐ ธมฺเม ปรตฺถ จ ธมฺมา เอเต ปสํสิยา ฯ

เอเต ธมฺเม ภาวยิตฺวา สพฺพสตฺตหิเต รโต

พุทฺเธ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา ภาเวหิ มคฺคมุตฺตมํ ฯ

อิทํ วตฺวาน สพฺพญฺญู โลกเชฏฺโฐ นราสโภ

มเมวํ อนุสาสิตฺวา เวหาสํ อุคฺคโต คโต ฯ

ปุพฺเพ จิตฺตํ วิโสเธตฺวา ปจฺฉา จิตฺตํ ปสาทยึ

เตน จิตฺตปฺปสาเทน ตุสิตํ อุปปชฺชหํ ฯ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยทา จิตฺตํ ปสาทยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธสญฺญายิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ยญฺญสามิโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ยญฺญสามิกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ปญฺจมํ นิมิตฺตสญฺญกตฺเถราปทานํ (๓๒๕)

๑ ม. ทูรโต ปน ทิสฺวาน ฯ ๒ ม. กุลวตฺตํ ฯ ๓ ม. ยุ. อุสฺสาหิโต ฯ

๔ ม. ยุ. สารถมฺภุปนีตานิ ฯ ๕ ยุ. ปหโต ว ฯ

เรามีอายุได้ ๗ ปีแต่กำเนิด เป็นผู้รู้จบมนต์ ได้ดำรงวงศ์สกุล เราตระเตรียมพิธีบูชายัญในกาลนั้น เราจะฆ่าสัตว์เลี้ยง ๘๔,๐๐๐ ตัว และให้ผูกเข้าไว้ที่หลักไม้แก่น ตระเตรียมเพื่อประโยชน์แก่ยัญ พระสัมพุทธ-เจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ มีพระประสงค์สำเร็จทุกอย่าง ทรงมีประโยชน์ใหญ่หลวงแก่โลก ๓ ร่าเริงดังปากเบ้า มีพระรัศมีสุกสะกาวเช่นกับถ่านเพลิงไม้ตะเคียน ดังพระอาทิตย์อุทัย เหมือนพระจันทร์วันเพ็ญ เสด็จเข้ามาหา (เรา) แล้วได้ตรัสพระดำรัสนี้ว่า

ดูกรกุมาร ความไม่เบียดเบียนสัตว์ทั้งปวง การงดเว้นจากความเป็นขโมย การประพฤตินอกใจและการดื่มน้ำเมา ความยินดีในการประพฤติสม่ำเสมอ พาหุสัจจะ และความเป็นผู้กตัญญู เราชอบใจธรรมเหล่านี้ บัณฑิตพึงสรรเสริญทั้งในปัจจุบันและอนาคต ท่านเจริญธรรมเหล่านี้ ยินดีในความเกื้อกูลแก่สัตว์ทั้งปวง ยังจิตให้เลื่อมใสในพระพุทธเจ้าแล้ว จงเจริญมรรคอันสูงสุดพระสัพพัญญู เชษฐบุรุษของโลก ประเสริฐกว่านระ ตรัสดังนี้ ครั้นทรงพร่ำสอนเราอย่างนี้แล้ว เสด็จเหาะขึ้นสู่เวหาสไป เราชำระจิตให้บริสุทธิ์ก่อนแล้ว ยังจิตให้เลื่อมใสในภายหลัง ด้วยความเลื่อมใสแห่งจิตนั้น เราได้เข้าถึงชั้นดุสิต ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เรายังจิตให้เลื่อมใสในกาลใด ด้วยกรรมในกาลนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งสัญญาในพระพุทธเจ้า คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้วดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระยัญญสามิกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ยัญญสามิกเถราปทาน.