๙. โสปากเถราปทาน (๑๙) เล่ม ๓๒

ปพฺภารํ โสธยนฺตสฺส ปวเร ๒ ปพฺพตุตฺตเม

สิทฺธตฺโถ นาม ภควา อาคจฺฉิ มม สนฺติกํ ฯ

พุทฺธํ อุปคตํ ทิสฺวา โลกเชฏฺฐสฺส ตาทิโน

สนฺถรํ ปญฺญาเปตฺวาน ๑ ปุปฺผาสนมทาสหํ ฯ

ปุปฺผาสเน นิสีทิตฺวา สิทฺธตฺโถ โลกนายโก

มมญฺจ คติมญฺญาย อนิจฺจตํ อุทาหริ ฯ

อนิจฺจา วต สงฺขารา อุปฺปาทวยธมฺมิโน

อุปฺปชฺชิตฺวา นิรุชฺฌนฺติ เตสํ วูปสโม สุโข ฯ

อิทํ วตฺวาน สพฺพญฺญู โลกเชฏฺโฐ นราสโภ

นเภ ๒ อพฺภุคฺคมิ ธีโร หํสราชาว อมฺพเร ฯ

สกํ ทิฏฺฐึ ชหิตฺวาน ภาวยานิจฺจสญฺญหํ

เอกาหํ ภาวยิตฺวาน ตตฺถ กาลกโต อหํ ฯ

เทฺว สมฺปตฺตี อนุโภตฺวา สุกฺกมูเลน โจทิโต

ปจฺฉิมพฺภวสมฺปตฺโต ๓ สาปากโยนุปาคมึ ฯ

อคารา อภินิกฺขมฺม ปพฺพชึ อนคาริยํ

ชาติยา สตฺตวสฺโสหํ อรหตฺตํ อปาปุณึ ฯ

อารทฺธวิริโย ปหิตตฺโต สีเลสุ สุสมาหิโต

โตเสตฺวาน มหานาคํ อลตฺถํ อุปสมฺปทํ ฯ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุปฺผทานสฺสิทํ ผลํ ฯ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ สญฺญํ ภาวยึ ตทา

ตํ สญฺญํ ภาวยนฺตสฺส ปตฺโต เม อาสวกฺขโย ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา โสปาโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

โสปากตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. อทฺเธ ฯ ๒ ม. วิปิเน ฯ

๑ ม. สนฺถริตฺวาน ฯ ๒ ม. ยุ. นภํ อพฺภุคฺคมิ วีโร ฯ ๓ ม. ยุ. ปจฺฉิเม่

ภเว สมุปตฺเต ฯ

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าสิทธัตถะ เสด็จมายังสำนักของเราซึ่งกำลังชำระเงื้อมเขาอยู่ที่ภูเขาสูงอันประเสริฐ เราเห็นพระพุทธเจ้าเสด็จเข้ามา ได้ตกแต่งเครื่องลาดแล้ว ได้ปูลาดอาสนะดอกไม้ถวายแด่พระโลกเชษฐ์ผู้คงที่ พระผู้มีพระภาคพระนามว่าสิทธัตถะนายกของโลกประทับนั่งบนอาสนะดอกไม้แล้ว ทรงทราบคติของเรา ได้ตรัสความเป็นอนิจจํว่า สังขารทั้งหลายไม่เที่ยงหนอ มีความเกิดขึ้นและเสื่อมไปเป็นธรรมดา เกิดขึ้นแล้วย่อมดับไป ความที่สังขารเหล่านั้นสงบระงับเป็นสุข พระสัพพัญญูเชษฐบุรุษของโลก เป็นพระผู้ประเสริฐ ทรงเป็นนักปราชญ์ ตรัสดังนี้แล้ว เสด็จเหาะขึ้นในอากาส ดังพระยาหงส์ในอัมพร เราละทิฏฐิของตนแล้วเจริญอนิจจสัญญา

ครั้นเราเจริญอนิจจสัญญาได้วันเดียวก็ทำกาละณ ที่นั้นเอง เราเสวยสมบัติทั้งสอง อันกุศลมูลตักเตือนแล้วเกิดในภพที่สุด เข้าถึงกำเนิดพ่อครัว เราออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิต เรามีกาลฝน ๗ โดยกำเนิด ได้บรรลุอรหัต เราปรารภความเพียร มีใจแน่วแน่ตั้งมั่นอยู่ในศีลด้วยดี ยังพระมหานาคให้ทรงยินดีแล้ว ได้อุปสมบทในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้ทำกรรมใดในกาลนั้น ด้วยผลแห่งกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายอาสนะดอกไม้ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้เจริญสัญญาใดในกาลนั้น เราเจริญสัญญานั้นอยู่ ได้บรรลุอาสวขัยแล้ว คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ฉะนี้แล.

ทราบว่า ท่านพระโสปากเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ โสปากเถราปทาน.