๒. สาคตเถราปทาน (๓๒) เล่ม ๓๒

โสภิโต นาม นาเมน อโหสึ พฺราหฺมโณ ตทา

ปุรกฺขโต สสิสฺเสหิ อารามํ อคมาสหํ ฯ

ภควา ตมฺหิ สมเย ภิกฺขุสงฺฆปุรกฺขโต

อารามทฺวารา นิกฺขมฺม อฏฺฐาสิ ปุริสุตฺตโม ฯ

ตมทฺทสาสึ สมฺพุทฺธํ ทนฺตํ ทนฺตปุรกฺขตํ

สกํ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา สนฺถวึ โลกนายกํ ฯ

เยเกจิ ปาทปา สพฺเพ มหิยา เต วิรูหเร

พุทฺธิมนฺโต ตถา สตฺตา รุหนฺติ ชินสาสเน ฯ

สตฺถวาโหปิ สพฺพญฺญู มเหสี พหุเก ชเน

วิปถา อุทฺธริตฺวาน ปถํ อาจิกฺขเส ตุวํ ฯ

ทนฺโต ทนฺตปุรกฺขโต ๑ ฌายี ฌานรเตหิ จ

อาตาปิปหิตตฺเตหิ อุปสนฺเตหิ ตาทิภิ ฯ

อลงฺกโต ปริสโต ๒ ปุญฺญญาเณหิ ๓ โสภสิ

ปภา นิทฺธาวเต ตุยฺหํ สุริโยทยโน ยถา ฯ

ปสนฺนจิตฺตํ ทิสฺวาน มเหสี ปทุมุตฺตโร

ภิกฺขุสงฺเฆ ฐิโต สตฺถา อิมา คาถา อภาสถ ฯ

โย โส หาสํ ชเนตฺวาน มมํ กิตฺเตสิ พฺราหฺมโณ

กปฺปานํ สตสหสฺสํ เทวโลเก รมิสฺสติ ฯ

ตุสิตาหิ จวิตฺวาน สุกฺกมูเลน โจทิโต

โคตมสฺส ภควโต สาสเน ปพฺพชิสฺสติ ฯ

ตุฏฺฐหฏฺฐํ ลภิสฺสติ ๔ ปพฺพชิตฺวาน สาสเน

สาคโต นาม นาเมน เหสฺสติ สตฺถุ สาวโก ฯ

ปพฺพชิตฺวาน กาเยน ปาปกมฺมํ วิวชฺชยึ

วจีทุจฺจริตํ หิตฺวา อาชีวํ ปริโสธยึ ฯ

เอวํ วิหารมาโนหํ เตโชธาตูสุ โกวิโท

สพฺพาสเว ปริญฺญาย วิหรามิ อนาสโว ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สาคโต เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

สาคตตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. ทนฺตปริกิณฺโณ ฯ ๒ ม. อลงฺกโต ปริสาหิ ฯ ๓ ยุ. สหคเณหิ ฯ ๔ ม. เตน

กมฺเมน สุกเตน อรหตฺตํ ลภิสฺสติ ฯ ยุ. วิมฺภกปสุโต หุตฺวา อรหตฺตํ ลภิสฺสติ ฯ

ในกาลนั้น เราเป็นพราหมณ์มีนามชื่อว่า โสภิตะ อันบริวารพร้อมด้วยศิษย์แวดล้อมแล้ว ได้ไปยังอาราม สมัยนั้นพระผู้มีพระภาคผู้อุดมบุรุษแวดล้อมด้วยภิกษุสงฆ์ เสด็จออกจากประตูพระอารามแล้วประทับยืนอยู่เราได้เห็นพระสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น ผู้ฝึกพระองค์แล้ว แวดล้อมด้วยภิกษุสงฆ์ผู้ฝึกตนแล้ว จึงยังจิตของตนให้เลื่อมใสแล้วเชยชมพระองค์ผู้นำของโลกว่า ต้นไม้ทุกชนิดนั้น งอกงามบนแผ่นดิน ฉันใด สัตว์ผู้มีความรู้ก็ฉันนั้น ย่อมงอกงามในศาสนาของพระชินเจ้า พระองค์สัพพัญญูผู้ทรงนำหมู่แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ ทรงถอนคนเป็นอันมากออกจากทางผิดแล้ว ตรัสบอกทางที่ถูก

พระองค์ฝึกพระองค์แล้วแวดล้อมด้วยผู้ฝึกตนแล้ว ทรงเพ่งฌาน แวดล้อมด้วยผู้เพ่งฌาน ทรงมีความเพียร แวดล้อมด้วยผู้ส่งตนไปแล้ว ผู้สงบระงับและผู้คงที่ ประดับด้วยบริษัท ย่อมงามด้วยพระญาณอันเกิดแต่บุญ รัศมีของพระองค์รุ่งเรือง ดังพระอาทิตย์อุทัยฉะนั้น พระศาสดาพระนามว่า ปทุมุตระ ผู้ทรงแสวงหาคุณใหญ่ทอดพระเนตรเห็นเราผู้มีจิตเลื่อมใส ประทับยืนท่ามกลางภิกษุสงฆ์ ได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า พราหมณ์ใดยังความร่าเริงให้เกิดแล้ว สรรเสริญเรา พราหมณ์นั้นจักรื่นรมย์อยู่ในเทวโลกตลอดแสนกัลป อันกุศลมูลตักเตือนแล้ว จักเคลื่อนจากสวรรค์ชั้นดุสิต แล้วจักบวชในศาสนาของพระผู้มีพระภาคพระนามว่าโคดม ครั้นบวชในศาสนาแล้วจักได้ความยินดีและความร่าเริง จักเป็นสาวกของพระศาสดามีนามชื่อว่าสาคตะ เราบวชแล้วเว้นกรรมอันลามกด้วยกาย ละวจีทุจริต ยังอาชีพให้บริสุทธิ์ เราเป็นอยู่อย่างนี้ เป็นผู้ฉลาดในเตโชธาตุ กำหนดรู้อาสวะทั้งปวงแล้วเป็นผู้ไม่มีอาสวะอยู่ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้วดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระสาคตเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบสาคตเถราปทาน.