๓. ภิสมุฬาลทายกเถราปทาน (๓๖๓) เล่ม ๓๒

ผุสฺโส นามาสิ สมฺพุทฺโธ สพฺพธมฺมาน ปารคู

วิเวกกาโม สปฺปญฺโญ ๑ อาคจฺฉิ มม สนฺติเก ฯ

ตสฺมึ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา มหาการุณิเก ชิเน

ภิสมุฬาลํ ปคฺคยฺห พุทฺธเสฏฺฐสฺสทาสหํ ฯ

เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ภิสํ อททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ภิสทานสฺสิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ภิสมุฬาลทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ภิสมุฬาลทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

จตุตฺถํ เกสรปุปฺผิยตฺเถราปทานํ (๓๖๔)

๑ ม. สพฺพญฺญู ฯ ยุ. สุปญฺโญ ฯ

พระสัมพุทธเจ้าทรงพระนามว่าผุสสะ ทรงรู้จบธรรมทั้งปวง ผู้ใคร่ในวิเวกมีพระปัญญา เสด็จมาในสำนักของเรา เรายังจิตให้เลื่อมใสในพระองค์ชินเจ้า ผู้ประกอบด้วยพระมหากรุณา ได้ถือเอาเหง้ามันและรากบัวมาถวายแด่พระพุทธเจ้า ผู้ประเสริฐสุด ในกัลปที่ ๙๒ แต่กัลปนี้ เราได้ถวายเหง้ามันและรากบัวใดในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายเหง้ามันและรากบัว คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระภิสมุฬาลทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ภิสมุฬาลทายกเถราปทาน.