๗. เอกทีปิยเถราปทาน (๑๗๗) เล่ม ๓๒

ปทุมุตฺตรสฺส มุนิโน สลเฬ โพธิมุตฺตเม

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน เอกทีปํ อทาสหํ ฯ

ภเว นิพฺพตฺตมานมฺหิ นิพฺพตฺเต ปุญฺญสญฺจเย

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ทีปทานสฺสิทํ ผลํ ฯ

โสฬเส กปฺปสหสฺเส อิโต ๑ เต จตุโร ชนา

จนฺทาภา นาม นาเมน จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เอกทีปิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

เอกทีปิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

นวมํ ภาณวารํ ฯ

๑ ยุ. ราสํ ฯ

เรามีจิตเลื่อมใสมีใจโสมนัส ได้ถวายประทีปดวงหนึ่งไว้ที่ไม้สนอันเป็นโพธิพฤกษ์อันอุดม ของพระมุนีพระนามว่าปทุมุตระ ในภพที่เกิด เมื่อการสั่งสมบุญเกิดแล้ว เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายประทีปในกัลปที่ ๑๖๐๐๐ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ ๔ พระองค์ ทรงพระนามว่าจันทาภา มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระเอกทีปิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ เอกทีปิยเถราปทาน.