๓. ปรมันนทายกเถราปทาน (๓๐๓) เล่ม ๓๒

กณิการํว โชตนฺตํ อุทยนฺตํว ภาณุมํ

วิปสฺสึ อทฺทสํ พุทฺธํ โลกเชฏฺฐํ นราสภํ ฯ

อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน อภิเนสึ ๑ สกํ ฆรํ

อภิเนตฺวาน ๒ สมฺพุทฺธํ ปรมนฺนมทาสหํ ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ปรมนฺนมทึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปรมนฺนสฺสิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปรมนฺนทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ปรมนฺนทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑. ม.ยุ. ___วตฺถมทที ปุเร ฯ ๒. ยุ. สุเจโล...ฯ

เราได้เห็นพระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้โชติช่วงดังดอกกรรณิการ์ มีรัศมีรุ่งเรืองดังอาทิตย์อุทัย เชษฐบุรุษของโลก ประเสริฐกว่านระ เราประนมกรอัญชลีแล้ว นำเสด็จมาสู่เรือนของตน ครั้นนำเสด็จพระสัมพุทธเจ้ามาถึงแล้ว ได้ถวายข้าวอย่างดีเยี่ยม ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้เราได้ถวายข้าวอย่างดีเยี่ยมในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลยนี้เป็นผลแห่งการถวายข้าวอย่างดีเยี่ยม คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนา เราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระปรมันนทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ปรมันนทายกเถราปทาน.