๓. เวทิการกเถราปทาน (๑๔๓) เล่ม ๓๒

นิพฺพุเต โลกนาถมฺหิ ปิยทสฺสีนรุตฺตเม

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน พุทฺธเวทิมกาสหํ ฯ

มณีหิ ปริวาเรตฺวา อกาสิมหมุตฺตมํ

เวทิกาย มหํ กตฺวา ตตฺถ กาลํ กโต อหํ ฯ

ยํ ยํ โยนูปปชฺชามิ เทวตฺตํ อถ มานุสํ

มณึ ๑ ธาเรนฺติ อากาเส ปุญฺญกมฺมสฺสิทํ ผลํ ฯ

โสฬสิโต กปฺปสเต มณิปฺปภาสนามกา

พตฺตึสาสึสุ ๒ ราชาโน จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เวทิการโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

เวทิการกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. มณี ฯ ๒ ม. ฉตฺตึสาสึสุ ฯ

เมื่อพระโลกนาถพระนามว่าปิยทัสสี ผู้สูงสุดกว่านระนิพพานแล้ว เรามีจิตเลื่อมใสมีใจโสมนัส ได้กระทำที่บูชาพระพุทธเจ้าแวดล้อมด้วยแก้วมณีแล้ว ได้กระทำการฉลองอย่างมโหฬาร ครั้นทำการฉลองที่บูชาแล้ว เราได้ทำกาลกิริยา ณ ที่นั้น เราเข้าถึงกำเนิดใดๆ คือ ความเป็นเทวดาหรือมนุษย์ ในกำเนิดนั้นๆ เทวดาทั้งหลาย ย่อมทรงแก้วมณีไว้ในอากาศนี้เป็นผลแห่งบุญกรรม ในกัลปที่ ๑๖๐๐ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิราช ๓๒ พระองค์ ทรงพระนามว่ามณิปภา มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้วพระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระเวทิการกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ เวทิการกเถราปทาน.