๑. โพธิวันทกเถราปทาน (๓๗๑) เล่ม ๓๒

ปาฏลึ ชลิตํ ๑ ทิสฺวา ปาทปํ ธรณีรุหํ

เอกํสํ อญฺชลึ กตฺวา อวนฺทึ ปาฏลึ อหํ ฯ

อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน ครุํ กตฺวาน มานสํ

อนฺโตสุทฺธํ พหิสุทฺธํ สุวิมุตฺตํ อนาสวํ ฯ

วิปสฺสึ โลกมหิตํ กรุณาญาณสาครํ

สมฺมุขา วิย สมฺพุทฺธํ อวนฺทึ ปาฏลึ อหํ ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ โพธิมภิวนฺทิหํ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ วนฺทนาย อิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา โพธิวนฺทโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

โพธิวนฺทกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. หริตํ ฯ

เราได้เห็นต้นแคฝอยอันงอกขึ้นบนพื้นดินงามรุ่งเรือง จึงประนมกรอัญชลีเฉวียงบ่าเบื้องซ้าย ตั้งใจเคารพไหว้ต้นแคฝอย เปรียบเทียบเหมือนว่าได้ถวายบังคมเฉพาะพระพักตร์พระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้บริสุทธิ์ทั้งภายในภายนอก หลุดพ้นด้วยดี ไม่มีอาสวะ ทรงเกื้อกูลโลก มีพระกรุณาญาณดังสาคร ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้ไหว้ไม้โพธิใด ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการไหว้ คุณวิเศษเหล่านี้คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้วพระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระโพธิวันทกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ โพธิวันทกเถราปทาน.