๑๑. โสณกุฏิกัณณเถรคาถา

|๓๔๕.๓๖๕| ๑๑ อุปสมฺปทา จ เม ลทฺธา วิมุตฺโต จมฺหิ อนาสโว โส จ เม ภควา ทิฏฺโฐ วิหาเร จ สหาวสึ ฯ |๓๔๕.๓๖๖| พหุเทว รตฺตึ ภควา อพฺโภกาเสตินามยิ วิหารกุสโล สตฺถา วิหารํ ปาวิสี ตทา ฯ |๓๔๕.๓๖๗| สนฺถริตฺวาน สงฺฆาฏึ เสยฺยํ กปฺเปสิ โคตโม สีโห เสลคุหายํว ปหีนภยเภรโว ฯ |๓๔๕.๓๖๘| ตโต กลฺยาณวากฺกรโณ สมฺมาสมฺพุทฺธสาวโก โสโณ อภาสิ สทฺธมฺมํ พุทฺธเสฏฺฐสฺส สมฺมุขา ฯ |๓๔๕.๓๖๙| ปญฺจกฺขนฺเธ ปริญฺญาย ภาสยิตฺวาน อญฺชสํ ปปฺปุยฺย ปรมํ สนฺตึ ปรินิพฺพายิสฺสตฺยนาสโวติ ฯ โส โณ กุฏิกณฺโณ เถโร ฯ

เราได้อุปสมบทแล้ว เป็นผู้หลุดพ้นจากกิเลส ไม่มีอาสวะ ได้เห็น พระผู้มีพระภาค และได้อยู่ร่วมกับพระองค์ในวิหารเดียวกัน พระผู้มี- พระภาคประทับอยู่ในที่แจ้งตลอดราตรีเป็นอันมากทีเดียว พระศาสดา ผู้ฉลาดในธรรมเป็นเครื่องอยู่ ได้เสด็จเข้าไปสู่พระวิหาร เมื่อนั้น พระโคดมทรงลาดผ้าสังฆาฏิแล้ว สำเร็จสีหไสยา ทรงละความขลาด กลัวเสียแล้ว เหมือนราชสีห์อยู่ในถ้ำภูเขา ลำดับนั้น ท่านโสณะผู้เป็น สาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้กล่าววาจาไพเราะ ได้ภาษิตสัทธรรม ในที่เฉพาะพระพักตร์ของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ ท่านโสณะกำหนดรู้ เบญจขันธ์แล้ว อบรมอัฏฐังคิกมรรคอันประเสริฐ พึงได้บรรลุความสงบ อย่างยิ่ง จักเป็นผู้ไม่มีอาสวะ ปรินิพพาน.