๕. มาตังคปุตตเถรคาถา เล่ม ๒๖

๕ อติสีตํ อติอุณฺหํ อติสายมิทํ อหุ

อิติ วิสฏฺฐกมฺมนฺเต ขณา อจฺเจนฺติ มาณเว ฯ

โย จ สีตญฺจ อุณฺหญฺจ ติณา ภิยฺโย น มญฺญติ

กรํ ปุริสกิจฺจานิ โส สุขา น วิหายติ ฯ

ทพฺพํ กุสํ โปฏกิลํ อุสีรํ มุญฺชปพฺพชํ

อุรสา ปนุทหิสฺสามิ ๑ วิเวกมนุพฺรูหยนฺติ ฯ

มาตงฺคปุตฺโต เถโร ฯ

ขณะทั้งหลายย่อมล่างพ้นบุคคล ผู้สละการงานโดยอ้างเลศว่า เวลานี้หนาวนัก ร้อนนัก เย็นนัก ก็ผู้ใดเมื่อทำกิจของลูกผู้ชาย ไม่สำคัญความหนาวและร้อนยิ่งไปกว่าหญ้า ผู้นั้นย่อมไม่เสื่อมจากความสุข เราจักแหวกหญ้าแพรก หญ้าคา หญ้าดอกเลา แฝก หญ้าปล้อง และ

หญ้ามุงกระต่ายด้วยอก พอกพูนวิเวก.