๔. สมุนเถรคาถา เล่ม ๒๖

๔ ยํ ปตฺถยมาโน ๑ ธมฺเมสุ อุปชฺฌาโย อนุคฺคหิ

อมตํ อภิกงฺขนฺตํ กตํ กตฺตพฺพกํ มยา ฯ

อนุปฺปตฺโต สจฺฉิกโต สยํ ธมฺโม อนีติโห

วิสุทฺธญาโณ ๒ นิกฺกงฺโข พฺยากโรมิ ตวนฺติเก ฯถ

ปุพฺเพนิวาสํ ชานามิ ทิพฺพจกฺขุํ วิโสธิตํ

สทตฺโถ เม อนุปฺปตฺโต กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

อปฺปมตฺตสฺส เม สิกฺขา สุสฺสุตา ตว สาสเน

สพฺเพ เม อาสวา ขีณา นตฺถิทานิ ปุนพฺภโว ฯ

อนุสาสิ มํ อริยวตา อนุกมฺปี อนุคฺคหิ

อโมโฆ ตุมฺหโมวาโท ๓ อนฺเตวาสิมฺหิ สิกฺขิโตติ ฯ

สุมโน เถโร ฯ

ท่านพระอุปัชฌายะปรารถนาธรรมใด ในบรรดาธรรมทั้งหลายเพื่อเราอนุเคราะห์ เราผู้จำนงหวังอมตนิพพาน กิจที่ควรในธรรมนั้นเราทำเสร็จแล้ว ธรรมที่มิใช่สิ่งที่อ้างว่าท่านกล่าวมาอย่างนี้ เราได้บรรลุแล้ว ทำให้แจ้งแล้วด้วยตนเอง เรามีญาณอันบริสุทธิ์ หมดความสงสัย จึงได้พยากรณ์ในสำนักของท่าน เรารู้จักขันธ์ที่เคยอยู่อาศัยในก่อน ทิพยจักษุเราได้ชำระแล้ว ประโยชน์ของตนเราได้บรรลุแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราได้ทำแล้ว สิกขา ๓ อันเราผู้ไม่ประมาท ได้ฟังดีแล้วในสำนักของท่าน อาสวะทั้งปวงของเราสิ้นแล้ว บัดนี้ ภพใหม่ไม่มีท่านเป็นผู้มีความเอ็นดู อนุเคราะห์สั่งสอนเราด้วยวัตรอันประเสริฐโอวาทของท่านไม่ไร้ประโยชน์ เราได้ศึกษาอยู่ในสำนักของท่าน.