๗. ติสสเถรคาถา เล่ม ๒๖

๗ พหู สปตฺเต ลภติ มุณฺโฑ สงฺฆาฏิปารุโต

ลาภี อนฺนสฺส ปานสฺส วตฺถสฺส สยนสฺส จ ฯ

เอตมาทีนวํ ญตฺวา สกฺกาเรสุ มหพฺภยํ

อปฺปลาโภ อนวสฺสุโต สโต ภิกฺขุ ปริพฺพเชติ ฯ

ติสฺโส เถโร ฯ

ภิกษุศีรษะโล้น ครองผ้าสังฆาฏิ ได้ข้าว น้ำ ผ้า และที่นอน ที่นั่งย่อมชื่อว่าได้ข้าศึกไว้มาก ภิกษุรู้โทษในลาภสักการะว่าเป็นภัยอย่างนี้แล้วควรเป็นผู้มีลาภน้อย มีจิตไม่ชุ่มด้วยราคะ มีสติงดเว้นความยินดีในลาภ.