๒. ลกุณฏกเถรคาถา เล่ม ๒๖

๒ ปเร อมฺพาฏการาเม วนสณฺฑมฺหิ ภทฺทิโย

สมูลํ ตณฺหํ อพฺพุยฺห ตตฺถ ภทฺโท ฌิยายติ ๕ ฯ

รมนฺเตเก มุทิงฺเคหิ ๖ วีณาหิ ปณเวหิ จ

อหญฺจ รุกฺขมูลสฺมึ รโต พุทฺธสฺส สาสเน ฯั

พุทฺโธ จ ๑ เม วรํ ทชฺชา โส จ ลพฺเภถ เม วโร ๒

คเณฺหหํ สพฺพโลกสฺส นิจฺจํ กายคตาสตึ ๓ ฯ

เย มํ รูเปน ปามึสุ เย จ โฆเสน อนฺวคู

ฉนฺทราควสูเปตา น มํ ชานนฺติ เต ชนา ฯ

อชฺฌตฺตญฺจ น ชานาติ พหิทฺธา จ น ปสฺสติ

สมนฺตาวรโณ พาโล ส เว โฆเสน วุยฺหติ ฯ

อชฺฌตฺตญฺจ น ชานาติ พหิทฺธา จ วิปสฺสติ

พหิทฺธาผลทสฺสาวี โสปิ โฆเสน วุยฺหติ ฯ

อชฺฌตฺตญฺจ ปชานาติ พหิทฺธา จ วิปสฺสติ

อนาวรณทสฺสาวี น โส โฆเสน วุยฺหตีติ ฯ

ลกุณฺฏโก เถโร ๔ ฯ

๑ ม. ยุ. มาลธารี ฯ ๒ เวสิยาติปิ ฯ ๓ ม. ยุ. มหิตปุพฺพํ อพฺภาสถ ฯ

๔ จตุกฺกนิปาเต ทฏฺฐพฺพา ฯ ๕ ม. ภทฺโทว ฌายติ ฯ ๖ สี. ยุ. มุติงฺเคหิ ฯ

ภัททิยภิกษุอยู่ ณ อัมพาฏการามอันสวยงามในชัฏแห่งป่า ได้ถอนตัณหาพร้อมทั้งรากขึ้นแล้ว เป็นผู้เจริญด้วยคุณมีศีลเป็นต้น เพ่งฌานอยู่ในไพรสณฑ์นี้ กามโภคีบุคคลบางพวกย่อมยินดีด้วยเสียงตะโพน เสียงพิณและบัณเฑาะว์ แต่ความยินดีของพวกเขานั้นไม่ประเสริฐ ไม่ประกอบด้วยประโยชน์ ส่วนเรายินดีแล้วในคำสอนของพระพุทธเจ้าอยู่ที่โคนไม้ ก็พระพุทธเจ้าได้ประทานพรแก่เรา เรารับพรนั้นแล้ว ถือเอากายคตาสติอันโลกทั้งปวงพึงเจริญเป็นนิตย์ ชนเหล่าใดถือรูปร่างเราเป็นประมาณ และถือเสียงเราเป็นประมาณ ชนเหล่านั้นตกอยู่ในอำนาจฉันทราคะ ย่อมไม่รู้จักเรา คนพาลถูกกิเลสกั้นไว้รอบด้าน ย่อมไม่รู้ทั้งภายใน ไม่เห็นทั้งภายนอกย่อมลอยไปตามเสียง แม้บุคคลผู้เห็นผลภายนอก ไม่รู้ภายใน แต่เห็นภายนอก ก็ลอยไปตามเสียง ส่วนผู้ใดมีความเห็นไม่ถูกกั้นย่อมรู้ชัดทั้งภายใน ทั้งเห็นแจ้งภายนอก ผู้นั้นย่อมไม่ลอยไป

ตามเสียง.