ว่าด้วยคาถาสุภาษิต ในเอกกนิบาต วรรคที่ ๑ เล่ม ๒๖

สีหานํว นทนฺตานํ ทาฐีนํ คิริคพฺภเร

สุณาถ ภาวิตตฺตานํ คาถา อตฺถุปนายิกา ๑

ยถานามา ยถาโคตฺตา ยถาธมฺมวิหาริโน

ยถาธิมุตฺตา สปฺปญฺญา วิหรึสุ อตนฺทิตา

ตตฺถ ตตฺถ วิปสฺสิตฺวา ผุสิตฺวา อจฺจุตํ ปทํ

กตนฺตํ ปจฺจเวกฺขนฺตา อิมมตฺถํ อภาสึสุ ๒ ฯ

ขอท่านทั้งหลาย จงฟังคาถาอันน้อมเข้าไปสู่ประโยชน์ ของพระเถระทั้งหลายผู้มีตนอันอบรมแล้ว บันลืออยู่ ดุจการบันลือแห่งสีหะทั้งหลายซึ่งเป็นสัตว์ประเสริฐกว่าเหล่าสัตว์ผู้มีเขี้ยวทั้งหลาย ที่ใกล้ถ้ำที่ภูเขาฉะนั้น ก็พระเถระเหล่านั้นมีชื่อ โคตร มีธรรมเป็นเครื่องอยู่ มีจิตน้อมไปแล้ว ในธรรมตามที่ปรากฏแล้ว มีปัญญา เป็นผู้ไม่เกียจคร้านอยู่ในเสนาสนะอันสงัด มีป่า โคนไม้ และภูเขาเป็นต้นนั้นๆ ได้เห็นธรรมแจ่มแจ้ง และได้บรรลุนิพพานอันเป็นธรรมไม่แปรผัน เมื่อพิจารณาเห็นผลอันเป็นที่สุดกิจซึ่งตนทำเสร็จแล้ว จึงได้ภาษิตเนื้อความนี้.