๖. นทีกัสสปเถรคาถา เล่ม ๒๖

๖ อตฺถาย วต เม พุทฺโธ นทึ เนรญฺชรํ อคา

ยสฺสาหํ ธมฺมํ สุตฺวาน มิจฺฉาทิฏฺฐึ วิวชฺชยึ ฯ

ยชึ อุจฺจาวเจ ยญฺเญ อคฺคิหุตํ ชุหึ อหํ

เอสา สุทฺธีติ มญฺญนฺโต อนฺธภูโต ปุถุชฺชโน ฯ

ทิฏฺฐิคหณปกฺขนฺโน ปรามาเสน โมหิโต

อสุทฺธึ มญฺญิสํ สุทฺธึ อนฺธภูโต อวิทฺทสุ ฯ

มิจฺฉาทิฏฺฐิ ปหีนา เม ภวา สพฺเพ ปทาลิตา ๑

ชุหามิ ทกฺขิเณยฺยคฺคึ นมสฺสามิ ตถาคตํ ฯ

โมหา สพฺเพ ปหีนา เม ภวตณฺหา ปทาลิตา

วิกฺขีโณ ชาติสํสาโร นตฺถิทานิ ปุนพฺภโวติ ฯ

นทีกสฺสโป เถโร ฯ

พระพุทธเจ้าเสด็จมาสู่แม่น้ำเนรัญชรา เพื่อประโยชน์แก่เราหนอเพราะเราได้ฟังธรรมของพระองค์แล้ว ละมิจฉาทิฏฐิได้ เมื่อเราเป็นปุถุชนยังมืดมนอยู่ สำคัญว่า การบูชายัญนี้เป็นความบริสุทธิ์ จึงได้บูชายัญสูงๆ ต่ำๆ และได้บูชาไฟ แล่นไปสู่การถือทิฏฐิ ลุ่มหลงไปด้วยการเชื่อถือ เป็นคนตาบอดไม่รู้แจ้ง สำคัญความไม่บริสุทธิ์ว่าเป็นความบริสุทธิ์ บัดนี้ เราละมิจฉาทิฏฐิได้แล้ว ทำลายภพทั้งปวงหมดแล้วเราบูชาไฟ คือ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้เป็นทักขิไณยบุคคล เราขอนมัสการพระตถาคต ความลุ่มหลงทั้งปวงเราละหมดแล้ว ตัณหาอันจะนำไปสู่ภพเราทำลายแล้ว ชาติสงสารสิ้นแล้ว บัดนี้ ภพใหม่มิได้มี.