๔. นันทกเถรคาถา เล่ม ๒๖

๔ ธิรตฺถุ ปูเร ทุคฺคนฺเธ มารปกฺเข อวสฺสุเต

นว โสตานิ เต กาเย ยานิ สนฺทนฺติ สพฺพทา ฯ

มา ปุราณํ อมญฺญิตฺโถ มาสาเทสิ ตถาคเต

สคฺเคปิ เต น รชฺชนฺติ กิมงฺคํ ปน มานุเส ฯ

เย จ โข พาลา ทุมฺเมธา ทุมฺมนฺตี โมหปารุตา

ตาทิสา ตตฺถ รชฺชนฺติ มารขิตฺตสฺมิ พนฺธเน ฯ

เยสํ ราโค จ โทโส จ อวิชฺชา จ วิราชิตา

ตาที ตตฺถ น รชฺชนฺติ ฉินฺนสุตฺตา อพนฺธนาติ ฯ

นนฺทโก เถโร ฯ

เราติเตียนร่างกายอันเต็มไปด้วยของน่าเกลียด มีกลิ่นเหม็น เป็นฝักฝ่ายแห่งมาร ชุ่มไปด้วยกิเลส มีช่อง ๙ ช่อง เป็นที่ไหลออกแห่งของไม่สะอาดเป็นนิตย์ ท่านอย่าคิดถึงเรื่องเก่า อย่ามาเล้าโลมอริยสาวกผู้บรรลุอริยสัจธรรมให้ยินดีด้วยอำนาจกิเลส เพราะอริยสาวกของพระตถาคตเหล่านั้น ย่อมไม่ยินดีในกามคุณแม้ในสวรรค์ จะป่วยกล่าวไปไยถึงกามคุณอันเป็นของมนุษย์เล่า ก็ชนเหล่าใดแลเป็นคนพาลมีปัญญาทราม มีความคิดชั่ว ถูกโมหะหุ้มห่อไว้แล้ว ชนเหล่านั้นจึงจะกำหนัดยินดีในเครื่องผูกที่มารดักไว้ ชนเหล่าใดคลายราคะ โทสะและอวิชชาได้แล้ว ชนเหล่านั้นผู้คงที่ เป็นผู้ตัดเส้นด้ายคือตัณหาเครื่องนำไปสู่ภพขาดแล้ว ไม่มีเครื่องผูกพัน ย่อมไม่กำหนัดยินดีใน

บ่วงมารนั้น.