๕. วัฑฒเถรคาถา เล่ม ๒๖

๕ สาธุ หิ กิร เม มาตา ปโตทํ อุปทํสยิ

ยสฺสาหํ วจนํ สุตฺวา อนุสิฏฺโฐ ชเนตฺติยา

อารทฺธวิรโย ปหิตตฺโต ปตฺโต สมฺโพธิมุตฺตมํ ฯ

อรหา ทกฺขิเณยฺโยมฺหิ เตวิชฺโช อมตทฺทโส

เชตฺวา ๔ นมุจิโน เสนํ วิหรามิ อนาสโว ฯ

อชฺฌตฺตญฺจ พหิทฺธา จ เย เม วิชฺชึสุ อาสวา

สพฺเพ อเสสา อุจฺฉินฺนา น จ อุปฺปชฺชเร ปุน ฯ

วิสารทา โข ภคินี เอตมตฺถํ อภาสยิ

อปิ หา นูน มยิปิ วนโถ เต น วิชฺชติ ฯ

ปริยนฺตกตํ ทุกฺขํ อนฺติโมยํ สมุสฺสโย

ชาติมรณสํสาโร นตฺถิทานิ ปุนพฺภโวติ ฯฏ

วฑฺโฒ เถโร ฯ

๑ ม. ยุ. ปตฺถยาโน ฯ ๒ ม. วิสุทฺธิญาโณ ฯ ๓ ม. ยุ. ตุยฺหโมวาโท ฯ

๔ ยุ. ชิตฺวา ฯ

โยมมารดาของเราดีแท้ เพราะได้แนะนำเราให้รู้สึกตัว เหมือนบุคคลแทงพาหนะด้วยประตัก ฉะนั้น เราได้ฟังคำของโยมมารดาที่พร่ำสอนแล้วได้ปรารภความเพียร มีจิตตั้งมั่น ได้บรรลุโพธิญาณอย่างสูงสุด เราเป็นพระอรหันต์ควรแก่ทักษิณา มีวิชชา ๓ ได้เห็นอมตธรรม ชนะเสนาแห่งมาร ไม่มีอาสวะอยู่ อาสวะของเราเหล่าใด ได้มีแล้วทั้งภายในทั้งภายนอก อาสวะเหล่านั้นทั้งหมด เราตัดขาดแล้ว และไม่เกิดขึ้นอีกต่อไป โยมมารดาของเราเป็นผู้แกล้วกล้า ได้กล่าวเนื้อความนี้กะเราแม้เมื่อเราผู้เป็นบุตรของท่านไม่มีกิเลส กิเลสอันเป็นดังหมู่ไม้ในป่าของท่านคงจะไม่มีเป็นแน่ ทุกข์เราทำให้สิ้นสุดแล้ว อัตภาพนี้มีในที่สุด

สงสาร คือความเกิดตายสิ้นแล้ว บัดนี้ ภพใหม่ไม่มี.